Ik neem nota’s aan de pokertafel. Sommige mensen vinden het blijkbaar onbeleefd. Zeg het me maar. Ik zit daar en ben hold’em aan het spelen met een pen in de ene zak een stuk papier in de andere en ik schrijf op het papiertje meteen een gedachte op die ik anders zeker zou vergeten. Dit papiertje blijft in mijn broekzak en zal uiteindelijk een weg vinden naar een hoop andere amper gebruikte papiertjes die allemaal weggestopt zullen worden wanneer er bezoek langskomt. Jaren later zal ik ze herontdekken en zal ik ieder kaartje lezen tot ik stoot op de grote woorden van zo lang geleden, die belangrijk genoeg waren om de frustratie van mijn geliefde pokertegenstanders te riskeren door ze op te schrijven:

“Koop eieren.”

Oké, dat is misschien een beetje onbeschoft of misschien gewoon een beetje vreemd. Kleine kaartjes uit mijn broekzak halen en er dingen op kribbelen terwijl je in het midden van een poker hand zit. En ik weet dat mensen zich soms afvragen of ik dingen schrijf als “Moe raisde met A-9 en Joe reraisde met J-9 en Curly toonde mij zijn A-J net voor ze te folden. De flop kwam A-J-9 met niets noemenswaardig op de turn en river en Curly mompelde iets over een idioot en een dwaas en ik vroeg me af of hij het had over Moe en Joe of zichzelf?” Het is moeilijk om zeker te zijn, hier op de pokertafel waar onzekerheid meester is… en serieus nu, zou dat zelfs op een kaartje van 3x5 passen?

Mijn notities zijn niets anders dan een verzekering tegen mijn geheugen. Geheugensteuntjes en vastgelegde stukjes waardoor ik een link kan leggen met dingen. Als ik merk dat het donker wordt rond half zes dan betekent dat bijvoorbeeld dat het december is dus zal ik noteren dat ik voor Kerstmis een Three Stooges video voor mijn neefje moet kopen, want het is donker buiten. Ik weet dat het moeilijk te volgen is. Daarom moet ik het opschrijven. Heb ik als schrijver trouwens geen recht om een beetje raar te zijn? Een beetje scheef op een onschuldige manier, zoals de loopbaan van Pluto? Eén van mijn vreemde routines is het werken aan een work-in-progress, ongeacht wat er voor de rest al in ontwikkeling is. Ik probeer wel beleefd te zijn, zoals in de rij staan bij de bank. Ik zal de rug van de persoon voor mij niet gebruiken als schrijftafel. Ik zal ook geen grote papieren verspreiden op de tafel als ik hold’em aan het spelen ben en ik zal wachten tot na het schudden om de dealer om redactioneel advies te vragen. Met fatsoen in mijn gedachten, herschrijf ik met de papieren op mijn schoot, met één oog gericht op het spel, zodat ik het spel niet vertraag wanneer het mijn beurt is om te folden. Ik probeer ook geen rode inkt te morsen op de kaarten. Soms loopt alles echter niet zo vlot, zoals deze ene keer.

Ik had me opgerold met mijn pet aan en mijn hoofd naar beneden, terwijl ik rustig aan het verbeteren was. Ik merkte amper de nieuwe speler op die recht van mij was gaan zitten en drie chips plaatste om een hand te krijgen. Ik dacht dat zijn chips de big blind voorstelde, waardoor ik als eerste zou moeten handelen, dus ik keek naar mijn kaarten en foldde buiten positie. Mijn fold veroorzaakte natuurlijk een kettingreactie van mensen die ook buiten positie foldden. Ik verontschuldigde mij, maar bleef verder verbeteren. Enkele handen later zat ik in de big blind. Niemand had geraisd. Het was snel mijn beurt, veel te snel. Ik was net iets aan het opschrijven. De dealer gaf me de standaard aansporing “optie”. Ik was totaal niet voorbereid. Iedereen moest wachten terwijl ik mijn pen en papier neerlegde, naar mijn kaarten keek en uiteindelijk, zoals te verwachten, checkte.

Deze gast, die ik nog nooit eerder had gezien, werd kwaad op mij en zei “Wat ben je in hemelsnaam aan het doen onder de tafel dat het zo belangrijk is?”

Eén van mijn vrienden verdedigde mij. “Let niet op Tommy. Hij is de dorpsidioot. Hij schrijft bovendien pokerartikels, wat hij hoogstwaarschijnlijk nu aan het doen is.”

De geïrriteerde man werd nog woester. Hij staarde me aan. “Werkelijk? Je schrijft pokerartikels? Weet je dan iets dat wij niet weten? Oké wijsneus, over welke geweldige les ben je nu aan het schrijven?”

Ik antwoordde: “Het is een artikel over het belang van opletten.”

Tommy Angelo is een full-time professionele pokerspeler sinds 1990. In 2004 heeft hij een groots, one-on-one, face-to-face, trainingsprogramma ontwikkeld. Gedurende de drie volgende jaren heeft hij 50 cliënten aangenomen. In juni 2006 stopte hij alles om een boek te schrijven. Zijn boek “Elements of Poker” zal uitkomen in oktober 2007. Details over Tommy’s trainingsprogramma zijn te vinden op zijn website: www.tommyangelo.com