Ik reed plankgas van San Francisco naar Las Vegas met de radio op 10. De vrijheid, - een auto, een gitaar en een luchtbed. De vrede, - ik was niet op reis om geld te riskeren maar om nieuwe vrienden te maken, en om met oude vrienden een goede tijd te hebben.

Het vakantie gevoel bleef. Ik sprak en dineerde met veel pokerlieden en ging naar veel feesten met vrienden. In de stad die nooit tot rust komt heb ik meer liggen slapen dan dat ik heb zitten pokeren. Maar naar een tijdje ben ik gebeten door de WSOP mug en twee weken laten kwam ik thuis met het gevoel dat ik meer wilde. En nu ben ik net als al die andere WSOP bezoekers, terugtellen van 365 naar het begin.

* * * * *

Van June Field kreeg ik een perspas. Samen met de perspas had ik een aantal privileges, plus iets wat iedereen wel wil: gratis eten. June drong erop aan dat ik in het media toernooi mee ging spelen. Prima, dacht ik. Kunnen we allemaal samen zitten en notities maken.

Het mooie was dat we met $10.000 aan chips begonnen met blinden van $25-50, in een No limit variant, net als het Main Event. Misschien speelde iedereen daarom wel zo goed, ookal was de buy in maar $0,-. ( De top drie mecht $5.000, $1.000 en $500 doneren aan een goede doel naar keuze.)

Zonder een geldprijs om voor te spelen begon in redelijk hard. Na een aantal uur te hebben gespeeld, daar in de Horseshoe, met dezelfde structuur als het grote feest, tegen mensen die aardig kunnen pokeren, kreeg ik de smaak te pakken en wilde ik winnen. Het volgende toernooi wilde ik ook winnen. Wanneer is dat? Volgend jaar pas? Sjeetje.

* * * * *

Op brute wijze werd ik later uit het toernooi geknikkerd. Ik was net op tijd weg zodat ik mijn beste vriend Alex nog kon ontmoeten, die op zijn beurt net op weg was om te gaan eten met twee top pokerspelers, Bobby Hoff en Steve Lott. Goede timing en mijn bad beat was vergeten. Met zijn vieren hebben we aardig wat uurtjes aan de tafels gezeten in de Lucky Chances. Deze keer stond de tafel vol met 5 sterren voedsel.

Hoewel ik zelf al meer dan tien jaar full-time poker voelde het net alsof Bobby en Steven over poker spraken, zoals Cruijff en Van Hanegem over voetbal. Ze bespraken echt alles. Van bankroll tot aan spel selectie tot gedrag, en over het verschil tussen pot-limit en no-limit tot de misverstanden over winnende periodes en verliezende periodes, en verhalen over hoe het vroeger was in het ouderwetse Texas. Ze spraken als kleine jongens over hun finale tafels tijdens $10.000 events en over de impact daarvan. De boodschap was hard en bleef hangen; speel in Mei.

* * * * *

Dante Azmo is een vriend van mij die ik heb aan de oost kust. Het is een vriendelijke, goed aardige man. Tegen hem liegen voelt als liegen tegen een pastoor. Dat is een probleem want elke keer als wij spelen en ik maak een bet waar iedereen op fold, dan wacht Dante net zolang totdat mijn kaarten in de muck zitten en vraagt dan wat ik had.

Ik speel een pot limit tafel, $5-5 blinden, in de Horseshoe, als Dante en Diane langskomen. Ik gooi twee ronden weg omdat we even wat aan het praten zijn. Ineens krijg ik een showmaster gevoel over mij heen op de button. Ik kijk naar mij kaarten, 6-2 offsuit, en ik laat mijn hand zien aan Dante en Diana. Diana, die beter weet, tikt Dante aan en waarschuwt, “Kijk hier maar niet naar.”

Er zijn twee spelers die voor $5 limpen. Ik zet er een beetje druk op. En met een beetje bedoel ik ook echt een beetje. Ik raise $5. De twee blinden callen en de twee limpers doen hetzelfde. De flop is K-4-4. Iedereen checkt naar me toe en ik gooi een chip van $25 in de $50 pot. Iedereen fold. Okay Dante, nu weet je het.

Even theoretisch, het is makkelijk om je geld te houden tijdens pot limit. Alles wat je moet doen is elke flop missen.

Nog een hand. Dit keer een pot-limit Omaha/high hand. Ik plof in de stoel en zonder dat ik iets hoef in te zetten krijg ik mijn eerste hand under the gun. Mijn eerste twee kaarten zij J-J. Ik limp voor $5 voordat de andere kaarten komen. “ Oh, is dit Omaha” Ze weten dat ik een grapje maak.

Mijn andere twee kaarten waren een Q en een J, waarmee ik dus Q-J-J-J had. Gatver. De flop komt Q-Q-J. WOW! Alle vijf de spelers checken. De turn is een king. Ik bet @30 en twee spelers callen. De river is een Aas, waarmee het uiteindelijke board Q-Q-J-K-A is. Ik bet $40 en krijg een $60 raise. De derde speler fold. Ik call de raise en hoop op een bluff of een semi bluf. Maar eigenlijk ga ik er vanuit dat hij me A-Q laat zien en dat deed hij dus ook. Ik laat mijn hand zien en lach als een boer met kiespijn; de enige manier om van daar naar hier te komen was door preflop te callen zonder naar mijn kaarten te kijken.

Even theoretisch, ik moet meer flops missen.

* * * * *

Ik sprak met de altijd aardig en spontane Daniel Negreau over hij zij naam moest worden uitgesproken. Denk je even de handen van Mozes in, die voor de zee stond en met een arm beweging de zee uit elkaar deed splijten. Dat deden Daniel zijn armen ook toen hij de “R” rolde en naar een strekkende “AH” ging en zei,”Neh-GRRAH-noo.” Toen gaf Daniel mij de Amerikaanse versie, zonder de Mozes “R”, Nuhgrawnoo.

* * * * *

Ik speelde met Dave "Devilfish" Ulliott. Niets bijzonders. Dat hebben zoveel mensen. Maar wat wij speelde heette geef-de-gitaar-door, en het was op een hotelkamer. Geloof het maar van mij, die man kan super spelen en zingt ook lekker de blues.

* * * * *

Voor het senioren event zei Howard “Tahoe” Andrew dat er tijdens het toernooi geen medicatie en geen looprekjes gebruik mochten worden. De speler die aan het einde nog zou ademen zou de winnaar zijn. Tahoe zei met niemand een weddenschap aan te gaan over wie er langer in zou zitten.

* * * * *

Terwijl Bod Thompson “ Shuffle up and deal” aankondigde, als start van het $10.000 event, zat ik in het Luxor theater om voor het eerst sinds mijn 16e een sollicitatie te hebben. De blue Man Group organiseerde een open auditie voor een rol als Blue Man. Ik ben lyrisch over de show die ik inmiddels al drie keer heb gezien. De muziek is verslavend door het oer ritme. Ik kan redelijk drummen dus ik sta echt te trappelen voor deze baan. IK wil het echt HEEL graag.

Een Blue Man moet drummen. Ook moet hij voldoen aan een bepaalde lichaamsbouw en een beetje een domme gezichtsuitdrukking kunnen showen. Geen probleem dus. Helaas willen de auditie afnemers ook acteerkunsten zien. In mijn CV heb ik “Ik speel veel poker, dus ik kan goed staren” geschreven. Ik heb de baan niet gekregen.

* * * * *

Ik werd door een tiental poker grootheden weg geblazen toen schrijver Jim Brier mij samen met Bob Morgan uitnodigde om mee te doen aan een wekelijks poker discussie groepje. Schrijver van de Poker Digest, Card Player en PokerPages.com deden twee van onze favoriete dingen: gratis pizza eten (Bob bedankt) en over poker praten. Maar de vriendelijke sfeer sprak mij echt het meeste aan. Het meest moest ik lachen toen in Jim Brier een notitie zag maken in een klein blauw notitieboekje. Ik haalde het zelfde boekje uit mijn zak en noteerde dat wij dezelfde smaak in notitieboekjes hadden.

* * * * *

Heel belangrijk voor de WSOP structuur is de toernooi directeur Bob Thompson. Zijn stem is goed en klinkt heerlijk in de oren. Bob doet met zijn cowboy hoed denken aan de oude Wild West Poker dagen. Ook hou ik heel erg van zijn mooie opmerkingen. Op de voor laatste dag liep Thompson door de zaal langs de tafels. Hij gaf, zoals gewoonlijk, verslag van de belangrijke handen. Een speler gaat all-in met 6-4 tegen A-A. De azen blijven staan. Thompson zei, “Sommige mensen zijn opzoek naar geluk en sommige mensen zijn opzoek naar heel veel geluk.” Meteen relativeerde hij zichzelf omdat hij realiseert dat je soms als short stack in een toernooi in de pot moet blijven, “ Je moet doen wat je moet doen.”

Tommy Angelo is een full-time professional poker speler sinds 1990. In 2004, heft hij een één-op-één coaching methode ontwikkeld. In de 3 jaar die volgde heeft hij 50 cliënten gehad. In Juni van 2006 stopte hij overall mee om een boek te gaan schrijven. Zijn boek, “Elements of Poker,” zal in Oktober van 2007 uitkomen. Lees voor meer informatie over de trainingsmethode Tommy’s website: www.tommyangelo.com