Je hebt hun boeken gelezen en hun DVD’s gekeken, en waarschijnlijk heb je ze bewonderd wanneer ze weer eens straalden tijdens een groot toernooi op TV, terwijl ze de ene na de andere speler achter zich lieten op weg naar weer een finale.

Zo nu en dan maken zelfs de spelers waar we tegenop kijken een beslissing waarvan we denken...Wat doen ze nou? Aan de andere kant laat het wel zien dat zelfs de beste spelers menselijk zijn en fouten maken.

Als ik wil kan ik een hele column wijden aan blufs op het verkeerde moment of aan beslissingen die op basis van emotie zijn gemaakt. De smeltende chip stacks van Kenny Tran en Scotty Nguyen, tijdens de main event van de 2007 WSOP, nog vers in het geheugen.

Tot op zekere hoogte zij n beoordelingsfouten makkelijk te begrijpen. Nguyen zou niet all in zijn gegaan als hij wist dat Phillip Hilm bijna de nuts had. Hij maakte gewoon een slechte read. Fouten in de fundamenten van het poker zijn daarentegen ongelofelijk bij de profs. Fouten bij het berekenen van de pot odds, zich niet aan de regels houden, het niet zien als je heel ver achterligt en soortgelijke fouten, zijn de dingen waarbij we even stil moeten staan. In veel gevallen zijn de fouten het tegenovergestelde als wat die speler ons heeft geleerd.

Om deze moment te markeren heb ik een top 5 lijst gemaakt met de grootste fundamentele, op televisie uitgezonden, blunders, die door top por spelers zijn gemaakt. En vergeet niet, ik praat niet over slechte blufs of een tilt move, maar gewoon fouten in hun basis spel.

5. Hachem zit met jack's – Dit is volgens mij de meest verkeerd hand ooit gespeeld aan een finale tafel van het main event. Het verbaasde mij dat er niet meer commentaar op deze hand kwam in de pokerblogs of in de magazines, totdat Card Player magazine er een column aan de hand besteedde.

Terwijl er nog drieman in het toernooi zaten met aan het einde een bracelet en $7.5 miljoen, maakt amateur pokerspeler en grappenmaker Steve Danneman een openingsraise vanaf de button met 7-7. Toekomstig kampioen, Joseph Hachem, kijkt en ziet J-J en … called?! Maar daar komen we straks wel op terug.

Het had misschien kunnen werken in het voordeel van Hachem als super solide spelende Tex Barch de call zag als zwakte om vervolgens zijn laatset paar miljoen erin te schuiven vanaf de big blind met A-6 off-suit.

Als de originele call van Hachem een fout was, en dat was het, want hoe kun je daar gewoon een call maken. Uit positie tegen een onervaren en onvoorspelbare tegenstander? Maar wat hij daarna deed is nog erger. Steven Danneman callde het restant van Barch’s all in. De actie was aan Hachem. Maar met de nieuwe kans om te raisen … called hij weer gewoon! Hachem en Danneman kozen ervoor de hand uit te checken, waardoor Hachem met zijn J-J de hand won. Barch ging eruit en de rest is geschiedenis.

Wat is dan het probleem hoor ik je vragen? Er zijn er genoeg. Als eerste zijn de boeren veel te kwetsbaar en veel te sterk three-handed om alleen maar mee te callen. Als Hachem bewust Barch in een all in probeerde te lokken dan had hij over de top moeten komen na de call van Danneman, maar dat deed hij niet. Er zijn genoeg redenen waarom hij dat gedaan zou moeten hebben: eerste, hij heeft duidelijk de beste hand en daarmee de mogelijkheid wat dood geld van Danneman af te pakken door Barch te isoleren. Maar er is zelf een kans, gezien de speelstijl van Danneman, dat de amateur een all in van Hachem zou callen. Zeker als Danneman vermoede dat Hachem A-K had. Al het geld zou er zijn ingegaan en Hachem zou ze beide te pakken hebben gehad.

Uiteindelijk kwam de Australische speler terecht in een heads up met de slechtste speler aan de finale tafel en kon hem vrij gemakkelijk achter zich laten. Hij kreeg waarschijnlijk een goed gevoel toen, tijdens de pauze voor het heads up spel, Danneman toegaf dat hij wilde dat het snel voorbij zou zijn, of hij nou won of verloor. Hachem maakte het kort, maar we moeten eerlijk zeggen dat er van zijn spel aan de finale tafel wel iets te zeggen was.

Gedurende de hele avond was hij de short stack, met als doel zover mogelijk in het geld te komen, en dat kun je hem niet kwalijk nemen. Ook hij moet immers mondjes voeden. Aan de andere kant wil je graag dat kampioenen spelen om te winnen. Wat dat betreft was Hachem dus een beetje een tegenvaller.

4. Sebok checkt de absolute nuts– Eerlijk gezegd is Joe Sebok nog onervaren als het aankomt op het spelen van top wedstrijden. Maar met zijn genen en de kennis die hij tot zijn beschikking heeft, zou je niet zo’n fout verwachten van de zoon van Barry Greenstein.

Tijdens een WSOP limit hold’em finale tafel, in 2005, had Sebok 2 azen, waarvan 1 een ruiten. Hij maakte een re-raise op zijn tegenstander, die 10-10 had. Annie Duke die achter Sebok zat kwam daar weer overheen met een raise, met J-J. Sebok callde. De lage flop, allen ruiten, moet goed hebben geleken voor zowel Sebok als tegenstander Luke Neely, die de ruiten 10 in zijn handen had. Duke ontweek moeilijkheden op de flop omdat zij geen ruiten in haar handen had. Op zijn beurt check callde Neely de hand uit en toen er een ruiten op de river kwam, checkte hij weer. Sebok had de absolute nuts in zijn handen maar checkt ook. Hierdoor bespaarde hij Neely nog een bet.

Sebok verklaarde later dat hij dacht dat hij de harten aas had, wat gezien de omstandigheden geloofwaardig is. Het is begrijpelijk dat het kijken naar je suits, op het moment dat er een flop met allemaal ruiten komt, een beetje gênant is, was het op dat moment te vergeven geweest. Neely ging er de volgende hand uit en Sebok volgde niet snel daarna. De fout heeft hem niet het toernooi gekost maar het was wel een hele vreemde.

Nadat de kaarten open kwamen keek de latere nummer twee, Gabe Kaplan, verbaasd naar de handen. Retorisch kwam hij met, ”Er was geen river bet?!”

Meer zeggen is hier niet nodig.

3. Presto! – David Sklansky blut met 5-5 – Om blut te gaan met een pocket paar in een spel met drie man aan tafel is geen schande. Althans voor de meeste mensen op de wereld. De enige uitzonderingen die ik kan bedenken zijn Phill Hellmuth en David Sklansky. Sklansky is de pionier op het gebied van Poker theorie en heeft met zijn boeken een ware revolutie veroorzaakt. Hij laat in zijn boeken zien hoe je het beste winnend poker kan spelen.

Op de zeldzame keren dat Sklansky aan een TV tafel zit, kan hij laten zien dat hij op de eerste plaats een speler is, en op de tweede plaats een schrijver. Ook laat hij zien dat zijn loyaliteit aan de wiskunde niet alleen woorden, maar ook zeker daden zijn, als het op poker aankomt.

De mensen die de finale tafel van de WPT borgata Open 2006 keken waren dus niet verbaasd toen zij Sklansky met zijn short stack de loose-wild tafel kon bespelen. Steeds kon hij een goede plek vinden om beter te zijn dan de tegenstander om uiteindelijk bij de laatste drie te komen. Daar begonnen echter de problemen.

Nadat zijn stack een respectabele hoogte van 4 miljoen had bereikt, maakte de gerenommeerde schrijver een raise naar 400.000 vanaf de button met 5-5. Opkomende ster en ultra solide speler, Chris McCormack, keek en zag in de big blind 10-10 liggen en maakte een re-raise naar 2 miljoen. Na wat denk werk schoof Sklansky de rest van zijn chips naar het midden en was zo goed als dood, op een 8-10-8 flop, waarmee zijn tegenstander een full house maakte.

De ironie is dat Sklansky waarschijnlijk het tegenovergestelde zou adviseren als je hem het probleem van deze hand zou voorleggen. Je moet rekening houden met jou hand, je tegenstander, de drempel waarna je pot commited bent en andere factoren. Gebaseerd op al die factoren zou Sklansky je waarschijnlijk vertellen dat dit een easy fold zou zijn.

Laten we nog een kijken. Als hij A-K had zou niemand iets kunnen zeggen als hij direct alles naar het midden zou schuiven als hij wist dat de tegenstander 10-10 had. De big slick is het beste als hij alle vijf de kaarten kan zien. Ook is een brede range van handen waarmee zijn tegenstander kan raisen, die door A-K worden gedomineerd. Het zou moeilijk zijn om A-K weg te leggen zonder duidelijke informatie dat het gedomineerd zou zijn (als bijvoorbeeld beide spelers na je re-raisen). Maar, Sklansky had een klein paartje. Een klein paartje dat alleen maar een kleine favoriet of een hele grote underdog zou zijn tegen de handen waarmee zijn tegenstander zou raisen.

En dan nu de tegenstander. Als je de uitzending hebt gezien dan weet je dat McCormack prima was aan de finale tafel. Niet bang om de strijd aan te gaan met de wilde en los spelende chip leader, Mark Newhouse. McCormack is een veel solidere speler. De reden waarom hij de heads up verloor is omdat Newhouse een ongelofelijke serie aan goede kaarten kreeg. De raise van McCormack zou dus meer respect van Sklansky moeten krijgen, als een raise van Newhouse. McCormack wist dat Sklansky super tight is, dus hij heeft een smallere range dan de meeste spelers op de button, met drie man. Hij wist dat zijn tegenstander een sterke ahnd zou hebben en toch kwam hij erover heen.

Als laatste, de chips stack drempel. Sklansky had 10% geïnvesteerd door de raise te maken. En muck had dus geen grote schade aangericht. In alle eerlijkheid moeten we zeggen dat er nog nooit iemand een kampioenschap heeft gewonnen door pocket paartjes te folden bij de laatste drie, maar als er iemand toe instaat is dan is dat zeker David Sklansky.

2. Phil Ivey zijn H.O.R.S.E. call laat hem op een donkey lijken -- Vooraf moet ik zeggen dat de $50.000 H.O.R.S.E. finale tafel, van de 2006 WSOP, het meest spectaculiare no limit toernooi poker allertijden op TV heeft gebracht. Als je ooit zou willen leren hoe het spel gespeeld moet worden zorg er dan voor dat je die uitzending gaat bekijken. Het is teleurstellend dat de WSOP organisatie, voor de 2007 series, heeft gekozen om de finale tafel te spelen met een mix van variaties, zodat de no limit demonstratie van een jaar eerder achterwegen zal blijven.

Tussen alle ongelofelijk mooie acties, Doyle Brunson fold Q-Q tegen een raise van Chip Reese met K-K, op een lage flop of Ivey die A-K suited fold tegen een raise van Reese met A-A, vielen een aantal blunder juist erg op.

De eerste was een all-in call van Ivey, met A-10, tegen Dewey Tomko en zijn Q-Q. Ivey opende met een raise vanuit vroege positie en Tomko, een short stack, twijfelde geen seconde om all in te gaan. Het was geen direct push gebasseerd op basis van pot commitment. Tomko had zelfs nog wel genoeg chips om Ivey niet een 2 tot 1 te geven voor de call.

Na wat denkwerk verklaarde Ivey, “ik weet niet hoe ik dit weg kan leggen,” en maakte de call. De Q-Q van Tomko bleven overeind en hij dubbelde. Het deed mij denken aan een actie die ik vaak online zie, waar de originele raiser een grote all in bet called, en ver achter ligt, met als voornaamste reden het bewijs te leveren dat ze niet een raise maakte met helemaal niets.

Weet je niet hoe je dit weg moet leggen? Mijn vraag is, hoe kan Ivey het NIET weg leggen? A-10 is namelijk niet zo’n sterke hand vanuit vroege positie. Zeker niet als er ook nog eens een re-raise is gemaakt. De A-10 is nog zwakker als de re-raise ook nog eens gemaakt wordt door de meeste tight spelende speler aan tafel. Ik kan geen hand bedenken waarmee Tomko all in zou pushen, die niet voorligt op de A-10 van Ivey. Je zou denken dat de meest slechte hand die Tomko zou spelen A-Q zou zijn, en de rest liggen minstens 3 tegen 1 voor op Ivey. Hoe Ivey het niet kon zien is een raadsel en het leverde hem een preek op van de meester zelf.

Nadat de handen open werden gelegd keek Brunson vreemd naar Ivey en vroeg, “Wat dacht je dat hij had toen hij dat deed ….A-9?” Ivey antwoordde dat hij hoopte op 8-8, maar zelfs die uitleg was niet echt sterk.

1. David Singer maakt een verkeerde “continuation” bet – Aan diezelfde H.O.R.S.E. finale tafel zal deze play, een fundamentele blunder van een top prof, de geschiedenis is gaan als de grootste ooit in de poker geschiedenis. Na deze blunder zal je echt de vraag stellen hoe Singer enkele dagen lang, de beste van de beste spelers heeft kunnen verslaan, om uiteindelijk aan deze elitaire finale tafel te komen.

Met Doyle Brunson, die heel erg short stacked was, in de big blind, opende Singer vanuit late positie met K-10 off-suit. Voormalig Main Event kampioen Jim Bechtel zag in de small blind A-Q liggen en nadat hij overwoog een re-raise te maken, besloot hij toch te callen. Brunson liet zijn bekende grijns zien en zei,” ach, wat kan mij het schelen,” en gooide zijn laatste chips erin met J-6 off-suit.

Er kwam een flop met Q hoog waarop Bechtel checkte. Op dat moment had Singer geen hand en geen draw, maar toch maakte hij een $150.000 bet in de pot. Bechtel leek verward en zelfs een beetje boos, maar maakte direct een raise om Singer all in te zetten. Singer fold. De Q’s van Bechtel bleven staan en Brunson lag eruit.

De kijkers en commentatoren bleven achter met de vraag wat Singer in godsnaam dacht toen hij die “continuation” bet maakte. Norman Chad van ESPN noemde het een “ bet met een vraagteken, de kijker heeft dat vraagteken nog steeds. Ik zou heel graag aan Singer willen vragen wat er door hem heen ging toen hij het vuur opende op die flop. Aan de andere kant kan ik geen reden bedenken die ergens op zou slaan.

Alsof de redenen nog niet duidelijk genoeg zij heb ik hier nog een klein lijstje gemaakt. Als eerste had Singer geen hand en ook geen draw. Door te betten kreeg hij uiteindelijk niet zijn gratis kaart, een gratis kaart dat hem een van zijn drie outs had kunnen geven. Ten tweede zat er ook geen geld in de side pot en ten derde was er een gevaarlijke speler all in vanaf de big blind (om Doyle Brunson gevaarlijk te noemen is een understatement) en als er een speler zou afvallen zouden de overgebleven spelers een stap van $60.000 maken in het prijzen geld. Dit zou voor Singer moeten uitmaken omdat hij zelf ook al aardig short stacked aan het worden was. Alles bij elkaar genomen is dit toch wel de meest bizarre hand die ik ooit van een zogenaamde wereld speler heb gezien.