De eerste keer dat ik poker speelde in een casino was ik ongelofelijk bang. Het was hetzelfde gevoel als toen ik de eerste keer op een echte golfbaan stond of de eerste keer dat ik met een auto moest rijden. Het was niet zo dat ik bang was om de bal mis te slaan of de auto in de prak te rijden. Ik was geïntimideerd omdat al de rest wist wat de gang van zaken was en ik niet.

De betrokken mensen kunnen al het verschil maken. De eerste keer dat ik golfde kreeg ik de bal amper 10 meter verder, maar mijn vriendelijke neven, Anthony en George, moedigden me geduldig aan. De eerste keer dat ik met een auto reed had ik een leraar wiens gebrek aan ongerustheid me vertrouwen gaf. Bij poker kon ik rekenen op de hulp van een vriendelijke vrouw. Ik zal haar Jo noemen.

Flashback naar het midden van de jaren 80. Ons klein pokergroepje speelde thuis op zo’n achthoekige tafel met een bekleding van vinyl en een houten rand met een bak voor iedere speler om hun geld en gemorst bier in te plaatsen. We hadden juist hold’em en andere bordspellen ontdekt. We speelden $1 limit met echte geldstukken, zonder chips of blinds. Je kon enkel betten of folden, niet checken en op elke straat was de volgende speler als eerste aan zet. Ik weet het, het was gek, maar dat is hoe we het speelden. Amper een voorbereiding op casinopoker.

Ik was in Las Vegas voor het huwelijk van een vriend dus ik kon evengoed eens een echt hold’em spel proberen met een eerlijke dealer en al de rest. Ik ging naar de Stardust in de vroege ochtend. Er waren twee tafels aan het spelen en niemand was aan het praten. Iedereen zag er zo serieus uit. Hoofden keken om en ik voelde dat ze over mij aan het mompelen waren. Ik had geen idee dat ze elkaar allemaal kenden en dat ze hoopten dat ik een lammetje was dat klaar was om geslacht te worden. Nu ik er op terugkijk vanuit het oog van de slager ben ik er zeker van dat dit het geval was.

Ik nam plaats naast de dealer in het $4-$8 spel. De dealer sprak me aan in een vreemde taal over blinds en inzetten en dergelijke. Ik was overweldigd door de setting, de specifieke woordenschat, de limieten en het tempo. Het moet zo duidelijk geweest zijn dat ik radeloos was, net als toen ik me met mijn golfzak op de green begaf, net als toen ik beide voeten gebruikte om te remmen, net als toen ik achter de gym stond met Marci Johnson en haar vroeg of…

(Mijn vriend Alex stelde voor dat ik seks aan de voorbeelden van eerste-keer angsten toevoegde. Ik zei dat seks niet echt in dat rijtje past omdat er normaal gezien geen publiek is en omdat de echte angst eigenlijk zou zijn te weten wanneer het de laatste keer zou zijn.)

Ik probeerde er nog steeds achter te komen wat de witte hockey puck moest voorstellen toen Jo me een verwelkomende glimlach gaf en zei “Kom maar naar hier. Kom naast mij zitten.” Ze raakte de stoel aan haar linkerkant aan. “Het zal wel in orde komen.”

En dat deed het ook. Buiten fysiek geweld kan ik me geen zo’n snelle verandering van doodsangst naar opluchting voor de geest halen. Ik ging naast Jo zitten en ze leerde me over de blinds en de button. Ze stelde voor dat ik enkele chips in stapeltjes van vier hield. Ze vertelde me dat ik haar in de gaten moest houden en dat ik niet mocht betten of checken tot na zij dat deed.

Ik maakte een wilde call met 9-5 en kreeg geluk. Mijn full house was goed dus ik strekte me en nam de pot. De dealer zei geïrriteerd dat vanaf nu hij de pot naar me toe zou duwen. (Je bent een pot duwer?) Spelers keken me gemeen aan en maakten vijandige opmerkingen, waarschijnlijk omdat ik traag was of vervelende bets maakte of gewoon omdat ik naïef was. De druk was ondraaglijk en had me zeker de deur uit gejaagd als Jo er niet geweest was. Ze was mijn kampioen en verdedigde me tegen alle tegenstanders. De blikken en opmerkingen stopten snel want als je iets tegen me te zeggen had dan moest je via Jo gaan. Ik was veilig en het voelde echt goed.

Naïef betekent “gebrek aan ervaring of een beredeneerd oordeel”. Net als wanneer een kind zich afvraagt hoe de hendel het water van de douche doet verwarmen. Maar we verwachten geen beredeneerd oordeel van kinderen en dat is waarom kinderen hun naïviteit niet vrezen. Dat is iets wat volwassenen doen. De angst om er dom uit te zien kan ons ontmoedigen om op onbekend terrein te strijden. Het is een feit dat je bij poker en zo veel andere dingen nooit zal leren zwemmen zonder nat te worden. Jo heeft me een handdoek aangeboden en ik heb hem genomen en heb hem nog steeds en zal hem gebruiken wanneer ik een naïeve speler zie verdrinken in angst. Het zal me misschien af en toe een bet kosten, maar dat is het dubbel en dik waard als ik er aan terugdenk hoe opgelucht ik was om een vriendelijk gezicht te zien in zo’n ruwe omgeving.

Sommigen zullen zeggen dat poker pure rechtvaardigheid is en dat we allemaal gekwets raken tijdens onze initiatie. Ze zullen zeggen dat poker net zo meedogenloos is als oorlog en dat medelijden enkel in de weg staat en ik ga daar mee akkoord. Een bloedend hart zal nooit hard genoeg kunnen pompen om volledig voordeel te halen uit de zwakken, maar voor de zachtaardige minderheid biedt een sociaal spel een verscheidenheid van genoegens en uitdagingen. Als ik een speler zie die verward is door de hele procedure dan zal ik niet tot extremen gaan zoals Jo dat deed, maar ik probeer me te herinneren dat ik niet geboren ben wetende wat een flop is.

Tommy Angelo has been a full-time professional poker player since 1990. In 2004, he developed a comprehensive, one-on-one, face-to-face coaching program. Over the next three years, he took on 50 clients. In June of 2006 he stopped everything to write a book. His book, “Elements of Poker,” will be out in October of 2007. Details of Tommy’s coaching program are at his website: www.tommyangelo.com