De volgende gebeurtenissen zijn echt gebeurd. De namen zijn allemaal veranderd om de naïevelingen te beschermen. Alle drie de handen deden zich voor op $20-40 hold’em.

Jerry Mander bette op de turn. Zijn enige tegenstander, Moe Mentum, pauzeerde om na te denken. Jerry bracht zijn kaarten naar voren. Hij plaatste een chip van $5 op één van de kaarten en twee chips van $5 op de andere. Jerry wees naar de kaart waar één chip op lag en zei tegen Moe “Je mag deze kaart zien als je mij $5 betaalt.” Vervolgens wees hij naar de andere kaart en zei “Het is 10 dollar om deze te zien.”

Iedereen aan tafel genoot van Jerry zijn creativiteit, waaronder ook Moe. Moe gaf drie chips van $5 aan Jerry en Moe keerde beide kaarten om.

Iedereen gaapte naar de blootgelegde A-5 van Jerry. Jerry had geen paar, geen draw, hij was buiten positie, had al gebet op de turn en nu lagen zijn beide kaarten open, waardoor hij volledig ontmaskerd was. Wat kon Moe Mentum dus anders doen dan raisen? Dat is ook wat hij deed.

Jerry callde snel alsof er niets aan de hand was. De river was niets noemenswaardig. Jerry checkte. Moe bette de river en Jerry callde waarna Moe muckte. Hij kon de aas-hoog van Jerry niet verslaan. Zijn listig plan leverde Jerry niet alleen chips op doordat Moe probeerde te bluffen, maar hij kreeg er nog eens 15 dollar bovenop. Briljant!

Na dat hand gezien te hebben ben ik beginnen nadenken over wat ik heb moeten missen doordat ik me als een standbeeld gedraag vanaf het moment dat ik kaarten krijg. Ik besloot om één nacht, voor het plezier, uit te kijken voor mogelijkheden om te onderhandelen als de juiste mensen betrokken waren.

Een uur later had ik 8-3 als big blind. Iedereen foldde tot Justin Case op de button. Justin en ik ontwijken geen situaties waar we elkaar kunnen pijnigen. We spelen niet soft, maar we spelen ook niet hard. In alle eerlijkheid? We spelen eerlijk. Eerlijk waar!

Justin keek traag om zich heen, zoals hij dat altijd doet. Hij zag dat mijn big blind daar klaar lag als een vogel voor de kat en hij limpte bescheiden vanuit de button. De small blind callde de twee chips en ik kraakte mijn knokkels. De flop kwam 9-9-4. De small blind checkte en ik opende met een bet.

Justin staarde me verdacht aan en callde. De small blind foldde. Ik vroeg meteen een time out. Dit was mijn grote kans om een deal proberen te sluiten. Ik en Justin zijn namelijk goede vrienden en de small blind was opgestaan en was enkele meters verder aan het schreeuwen tegen zijn bookmaker via zijn gsm. Ik had bovendien net gebet met niets en werd gecalld. Perfect.

“Hey, Justin” zei ik. “Wat zou je er van vinden als ik deze drie chips terugneem en jij de rest neemt?”

Een vindingrijke aanbieding vind je niet? Als ik had gevraagd om mijn volledige bet terug te nemen dan leek ik mogelijks wanhopig en liet ik misschien weten hoe slecht mijn hand wel niet was. Als ik had aangeboden om twee chips terug te nemen en Justin het vervolgens zou aanvaarden dan zou ik mezelf voor te weinig hebben verkocht want als hij ja zou zeggen tegen twee chips dan zal hij vast ook ja zeggen tegen drie, nietwaar? Man, ik ben hier goed in! Ik zou het vaker moeten doen.

Justin aanvaardde snel de deal. Mijn bet bevond zich nog steeds voor mij dus ik kreeg drie van de vier chips terug en flipte de andere chip naar de pot.

Een andere speler, Ella Mentry, nam het woord. “Goed gespeeld, Tommy” zei ze. “Door vier chips te betten om er 12 te winnen en door drie chips terug te krijgen wanneer je gecalld zou worden, heb je achteraf gezien slechts één chip geriskeerd om er 12 te stelen. Bovendien, als Justin je aanbod had afgeslaan, wist je dat hij iets had en wist je dat je niet gek moest doen op de turn, zelfs al had je een paar gemaakt.”

Mijn andere bekentenis van die avond is opnieuw een geld-terug-scenario, maar deze keer waren mijn kaarten al in de muck! Ik was in de small blind. De eerste speler limpte en iedereen foldde, waaronder mezelf. De pot was nu heads-up tussen de big blind en de limper. Ze staarden naar elkaar en ik wist wat ze aan het denken waren. Ze wilden de pot op dat eigenste moment splitsen, alsof ze de blinds zouden splitsen, maar dat konden ze niet omdat mijn small blind ook in de pot lag.

Dus ik zei “Laten we splitsen!” Geen van beide deden de moeite om “oké” te zeggen. Ze grepen hun bets terug, ieder vier chips, waardoor mijn twee chips overbleven. Ik wachtte even voor ik mijn stuk van de taart nam. Ik kreeg een volledige reductie zonder kaarten. Zoals gewoonlijk speelde een passende liedjestekst in mijn gedachten:

“They call that a bargain. The best I ever had.” — Pete Townshend

Tommy Angelo is een full-time professionele pokerspeler sinds 1990. In 2004 heeft hij een groots, one-on-one, face-to-face, trainingsprogramma ontwikkeld. Gedurende de drie volgende jaren heeft hij 50 cliënten aangenomen. In juni 2006 stopte hij alles om een boek te schrijven. Zijn boek “Elements of Poker” zal uitkomen in oktober 2007. Details over Tommy’s trainingsprogramma zijn te vinden op zijn website: www.tommyangelo.com