Andy Beal wilde zien of hij had wat nodig was om poker te spelen - en te winnen - tegen de beste spelers voor de hoogst voorstelbare inzetten.

Tijdens die ontdekkingsreis leerde de Texaanse miljardair zakenman een hoop over het spel, had hij een overgetelijke ervaring, deed hij de pokerwereld op zijn grondvesten schudden en voorzag hij een schrijver van genoeg munitie voor een tamelijk onderhoudend boek dat verslag doet van de hele onderneming.

Veteraan spellenschrijver Michael Craig vervatte het fascinerende relaas van hoe een van 's lands rijkste mannen door het pokervirus wordt aangestoken, en de opschudding die dat veroorzaakte, in "The Professor, the Banker and the Suicide King."

Veel ophef onstond over de ambiguiteit van de titel van het boek, deels omdat Craig weigert om te openbaren naar wie de "Suicide King" verwijst. De eerste twee zijn makkelijk genoeg: Howard Lederer is de Professor en uiteraard is Beal de Bankier. Maar als je mij vraagt is het debat over wie nu de Suicide King is tamelijk zinloos en nogal irrelevant.

Een populaire theorie onder pokerprofs en sommige media is dat het karakter Ted Forrest is. De meer waarschijnlijke verklaring, naar de mening van deze lezer, is dat de Zelfmoordkoning simpelweg een symbolische referentie is naar de eigen pokerervaringen van de auteur. Het zal de oplettende lezer opvallen dat Craig tweemaal melding maakt van de beroemde norse kaart in poker games waar hij zelf aan deelnam.

Niet dat dit er allemaal veel toe doet, al lijkt het er op dat alle discussie over de titel van het boek de veel intrigerender karakterstudies die het boek bevat overschaduwt. Daaronder: waarom zou Beal, wiens scherpe zakeninstinct en financiele discipline hem zo'n enorm vermogen bracht, tientallen miljoenen dollars stoppen in een spelletje waarin hij weinig ervaring had, en waarin hij geen zichtbaar voordeel had anders dan zijn onbegrensde bankroll?

En van de andere kant bezien, waarom zou een team van top professionals, dat zijn boterham verdient door het onmiskenbare voordeel dat ze in een spel hebben uit te buiten, ermee accoord gaan om het tegen Beal op te nemen voor zulke onzalige stakes dat zelfs een paar dagen van slechte resultaten al een financieel debacle zou betekenen dat hun levensonderhoud zou bedreigen?

Motief is altijd een fascinerende X-factor voor gokkers. De meesten zullen je vertellen dat het om geld gaat. Voor Beal, een onroerendgoedmagnaat wiens vermogen dat van mede-ondernemer Mark Cuban uit Dallas tot een middeninkomen degradeert, was geld duidelijk geen motief. Voor de pokerprofs was geld waarschijnlijk wel de eerste overweging. Maar ze beleven het tegen Beal opnemen, zelfs toen de amateur zijn spel zodanig had verbeterd dat zijn win-sessies een serieus gat in hun bankroll sloegen en het vooruitzicht van nog een paar meer big bets aan hem verliezen serieuze gevolgen zou hebben.

Een ding is zeker: toen Beal de uitdaging eenmaal had neergelegd, gooide niemand de handschoen meer terug, en het vuurwerk dat plaatsvond op het Bellagio slachtveld, en de hartverscheurende momenten daarbinnen, zijn tot ware pokerlegende geworden.

Vanaf het moment dat hij met poker begon, besloot Beal al snel dat hij heads-up wilde spelen tegen de sterkste spelers van de wereld en tegen de hoogst mogelijke stakes. De profs nemen de uitdaging uiteraard aan en het boek begint met een meeslepend verhaal van Forrest die plaatsneemt aan een tafel met Chip Reese en Beal. Forrest was er niet van op de hoogte dat de andere twee een heads-up match wilden spelen en ontfutselde Beal al snel 1 miljoen $, de profs achterlatend met de vrees dat Forrest hun steenrijke visje voorgoed had afgeschrikt.

Ze hadden er niet verder naast kunnen zitten. Beal wilde meer poker, voor meer geld, tegen meer van de wereldtop. Om aan zijn verzoek te voldoen werd een team van profs gevormd, bestaande uit Doyle en Todd Brunson, Jennifer Harman, Reese, Lederer en Forrest. Ze legden hun bankrolls bij elkaar en spraken af hun winst te delen. Andere spelers kochten zich in in de bankroll van het team.

Beal had strenge voorwaarden, die door deprofs voor het grootste deel werden ingewilligd. Ze speelden urenlange heads-up sessies tegen hem. Sommige spelers, zoals Todd Brunson en Lederer, vernietigden hem. Anderen, zoals Reese en Barry Greenstein, hadden het moeilijk.

Een nadeel van het boek is dat het moeilijk is om te kiezen voor wie je moet zijn. Craig schildert Beal af als een soort buitenbeentje onder de zeer rijken; hij mijdt belangstelling van de media, vliegt de laagste klasse, zoekt goedkope hotelkamers, eet voor een prikkie en rijdt tweedehands auto's. Hij is onuitputtelijk beleefd tegen vreemden, zelfs dronken ontspoorde gokkers die hem als hun volgende prooi zien. Maar er is iets verwarrends aan een vent die zonder met zijn ogen te knipperen zijn bank een geldsom naar het Bellagio laat overmaken waar elk Derde-Wereldland op deze aarde 10 jaar van kan eten. En dat allemaal in de naam van zijn nieuwe pokerhobby.

Eevn storend zijn de ondoordringbare ego's en de onbezonnen arrogantie van sommige profs die, zelfs wanneer duidelijk blijkt dat Beal goed genoeg is geworden om een serieuze bedreiging te vormen, weigerden te erkennen - met uitzondering van Reese en Greenstein - dat doorspelen op Beal's stakes een fout zou kunnen zijn.

En meer nog, Beal's vastberadenheid om de profs met niets anders dan zijn portefeuille en zijn wil een pak slaag te geven onderstreept zijn inspanning om poker onder de knie te willen krijgen. Zelfs voor top profs is er een grens aan de stakes die ze aankunnen. Als Beal echt zijn kwaliteiten wilde toetsen, waarom leerde hij dan niet het beroemde 4.000-8.000 mixed game waar zoveel profs de voorkeur aan geven? Met andere woorden, waarom niet strijden in een speelveld van goed niveau?

Als er een les geleerd kan worden uit "The Professor, the Banker and the Suicide King," dan is het dat grootheid in poker niet gekocht kan worden, en verder dat je het spel niet alleen met pure vastberadenheid in korte tijd onder de knie krijgt. En de profs zouden geleerd kunnen hebben dat een bron zo groot als die van Beal maar beter onaangeboord kan blijven.