Toen ik voor het eerste hoorde over "The Making of a Poker Player" door Matt Matros was ik een beetje sceptisch en in het slechtste geval redelijk cynisch.

Mijn eerst gedachte was, wel, dit is een man die één World Poker Tour final table heeft gehaald en ineens is hij bekwaam genoeg om een poker boek te schrijven? Toegegeven, dat is één WPT finale meer dan dat ik gehaald heb, maar als je vaak naar deze shows kijkt dan vraag je je soms toch wel af hoe sommige van deze finalisten zo ver hebben kunnen geraken.

Meer nog, ik ging er van uit dat Matros simpelweg met de stroom van pokerboeken mee probeerde te gaan, een stroom verzadigd met titels die niets meer aanbieden dan gerecycleerde informatie, basisconcepten en soms weinig fascinerende persoonlijke verhalen.

Waarom gaf ik Matros zijn boek dan een kans? Daar zijn enkele redenen voor: ten eerste ben ik bereid om zowat elk poker boek te lezen als ik geloof dat er één of twee nuttige passages in voorkomen waar ik iets van kan leren. Ten tweede omdat een vriend van mij een exemplaar had dat ik mocht lenen en omdat hij het een sterke aanrader vond.

Het blijkt dat mijn vriend gelijk had. "The Making of a Poker Player" is de moeite waard, niet omdat het spectaculaire strategie bevat of een filmisch persoonlijk verhaal, hoewel het op beide vlakken eigenlijk redelijk goed is.

Waar ik het meeste van hield was dat ik me sterk kon relateren aan zijn persoonlijke reis, wat waarschijnlijk ook de meerderheid van de andere lezers zal aanspreken. Hoewel hij bijvoorbeeld enkele jaren jonger is, zitten we in de zelfde leeftijdscategorie en we werden ongeveer rond de zelfde periode geïntrigeerd door het spel, ongeveer 6 à 7 jaar geleden.

En hoewel ik niet zo intelligent bent als Ivy, wat Matros wel is, benaderen we het leren en verstaan van het spel op een gelijkaardige manier. Niet te vergeten dat ik zelfs niet in de buurt kom van zijn spitsvondigheid; hij heeft zijn bekwaamheid op dit gebied bewezen met een geweldige regelmatige column in Card Player magazine waarin hij een brede reeks onderwerpen behandelt gaande van het berekenen van odds bij de World Series of Poker tot de implied odds van een speler die tegen hem all-in gaat met een waardeloze hand in een liefdadigheidstornooi om zo een bounty te kunnen winnen door Matros uit te schakelen.

Matros zet de lezers van “The Making Of a Poker Player” op het juiste pad van een simpele student die geïnspireerd is na het zien van de film ‘Rounders’ naar een ernstige beginner wiens poker achtergrond verschillende home games omvat tot uiteindelijk een speler die meer dan $700000 verdient door een final table te halen in een WPT event.

De auteur geeft gaandeweg kleine strategische tips die steeds complexer worden naarmate de lezer een betere speler wordt. Dit is moeilijk om te balanceren, maar hij slaagt er goed in. Sommige poker boeken gaan de mist in wanneer ze proberen verhalen met strategie te vermengen in één hoofdstuk, maar Matros laat ze mooi in elkaar samenvloeien. Meer zelfs, zijn snelle grondlaag over de basis van Hold’em (blinds, de structuur van de bets, en hoe dit allemaal samenkomt) is één van de beste die ik gezien heb bij eender welke pokerschrijver.

Maar het boek heeft een blijvende impact gehad doordat ik zo vaak mezelf zag in het spiegelbeeld van de schrijver. Ik moest vaak luidop lachen met sommige gedachten van Matros en ik denk dat veel spelers zich kunnen vinden in zijn enthousiasme toen hij het spel ontdekte en de ups en downs die met dat enthousiasme gepaard gaan.

Ik nam bijvoorbeeld, net als de schrijver, iedere ESPN show over poker op, analyseerde het spel en las ieder acceptabel boek dat ik kon vinden. Of hoe hij droomde van het winnen van een $20 buy-in tornooi in een nabijgelegen casino, een evenement dat hij nu beschouwt als een gokfestijn met hoge blinds en weinig chips dat maar weinig weg heeft van poker. Maar in die tijd betekende dat tornooi alles en de slapeloze nachten toen het tornooi dichterbij kwam, kan ik me levendig herinneren uit mijn eigen ervaring.

Nog één voorbeeld is toen Matros op grotere limieten begon te spelen en zich ineens realiseerde dat de mensen naar elkaar keken in plaats van naar hun kaarten of de flop en dat de vriendelijke sfeer plaats moest maken voor gedrevenheid. Matros vond dat hij moest proberen beter te spelen, maar hij wist niet juist hoe dat te doen.

Toen ik dat las was mijn eerste reactie: “Dat was ik vroeger!”. Matros geeft je vaak dat gevoel en als je graag een goed poker verhaal leest en je eigen verhaal probeert waar te maken dan moet je “The Making of a Poker Player” zeker aanschaffen.