'Grote ego's hebben veel pokerspelers ten gronde gericht... Ik bedoel, ooit zou mijn zusje me kunnen verslaan.'

Phil Ivey zei deze woorden tijdens een opname van 'Learn Poker From the Pro's' dat Fox Sports een paar jaar geleden heeft uitgezonden. Zijn statement was een subtiele herinnering aan een fundamentele regel die zelfs sommige top professionals nog wel eens uit het oog verliezen... onderschat nooit je tegenstander. Diegenen die het spel veranderen in een ego-test of een persoonlijke strijd zijn gedoemd te mislukken.

Helaas werden twee top professionals onbedoeld een voorbeeld van de gevaren van dit gedrag met onvergetelijke televisie analyses in de 2007 World Series of Poker Main Event, wat hun beide de exclusieve kans op een bracelet en een plaats in de pokergeschiedenis kostte.

In het geval van Scotty Nguyen, kwam zijn afgang door zijn ego, wat hem belette de tweede keer het Main Event te winnen in een tijd waar veel pokerkijkers geloven dat het nooit meer mogelijk is vanwege de grote en gevarieerde velden die bij deze toernooien verschijnen. Kenny Tran maakte enkele dagen met topspel kapot door zijn ego plaats te laten nemen in zijn beslissing waarbij een redelijk voorspelbare tegenstander al zijn chips won.

Je kon de ondergang van de 'Poker Prince' bijna aan zien komen, en het was moeilijk om medelijden met Nguyen te hebben na het zien van zijn gedrag, enkele momenten voor zijn aftocht. Hij bleef maar volhouden met een bijna-chiplead en nog twee tafels over, om liever grote potten te spelen, vaak met marginale handen, en vaak uit positie.

Hij kwam er een paar keer mee weg, maar Scotty, wiens bier-adem je bijna kon ruiken door de televisie, leek bijna beledigd toen een van zijn tegenstanders het durfde om een pot tegen hem te spelen. Nadat Tuan Lam check-folded zijn gekraakte draw op de river (Scotty maakte een set boeren door een raise op de big blind te callen met J-8), ging de voormalig wereldkampioen staan, pakte de chips en bespotte zijn tegenstander.

'Wil je met me blijven naaien?!' bitste Nguyen Lam toe. 'Dit is wat je krijgt als je me blijft naaien! Denk je dat je mij kunt naaien??!!'

Lam check-raisde de fop toen zijn Q-10 een open-ended straight draw flopte, toen zette hij als eerste in op de turn. Hij checkte de river toen hij miste, en dat zou het einde moeten zijn. Lam heeft geen woord gezegd tijdens of na de hand, en als een sterke draw agressief spelen tegen een loose-wilde tegenstander zijn grootste misdaad was, dan heeft Nguyen een vreemde definitie van genaaid worden.

Maar de ware reden van Nguyen's minachting zat meteen links van hem in de persoon van de dappere Engelse Phillip Hilm. Die twee zaten al een paar keer verwikkeld in een vrij intense blind-on-blind strijd, en je kon voelen dat het op een bepaald moment smerig zou kunnen worden.

Dat was de druppel. Het hoogtepunt van Nguyen's zelfvernietiging kwam toen hij A-Q in de small blind vond en Hilm een raise callde met 5-5 vanuit de big blind. De Q-6-5 flop zou hoe dan ook voor problemen zorgen voor Nguyen, maar een dosis logica in plaats van ego zou hem wat chips hebben gescheeld. Hij bette de flop en Hilm callde, toen checkte Nguyen toen een koning op de turn kwam.

Op dit punt, maakte Hilm een geweldige bet van $1,2 miljoen, wat op een poging om te stelen leek. Scotty leunde naar achteren in zijn stoel met zijn armen over elkaar en keek verafschuwd dat zijn tegenstander zo'n bet durfde te maken tegen hem. Zonder al te veel te twijfelen, kondigde hij een all-in aan en hij was drawing dead tegen Hilm met zijn set.

Het was Nguyen's ego dat sprak toen hij all-in zei. Een wereldspeler als Nguyen maakt gewoon niet zo'n ondoordachte beslissingen als er zoveel op het spel staat. Behalve, uiteindelijk, als hij een paar drankjes teveel op heeft en besluit dat het spel een soort macho-battle wordt. Hilm's call op de flop zou hem iets moeten vertellen; de turn zou hem zeker af moeten remmen. Een hand als K-Q zou zeker niet ondenkbaar zijn geweest voor een tegenstander die een preflop raise callt, toen een bet callt op een vrouw-hoge flop. Nogmaals, Nguyen was voorbestemd om geld te verliezen in deze hand, maar dat hoeft niet perse zijn hele stack te zijn.

Het was voorspelbaar dat Hilm Nguyen uit zijn misere zou verlossen. Terug bij ongeveer $2 miljoen in chips na de rampzalige hand, callde Nguyen de rise van Hilm met zijn 9-10 klaveren, en ging toen all-in op een koning-hoge flop met twee klaveren. Hilm's K-Q hielden stand en zonden Nguyen naar de rail in 11e positie.

Toen zijn teleurgestelde tegenstander de tafel verliet, wilde Hilm hem de hand schudden en zei, 'Het is niet persoonlijk Scotty. Het is gewoon een pokerspel, en ik heb toevallig gewonnen, dat is alles.'

Het was een les die Nguyen al lang geleden geleerd zou moeten hebben, en zeker op terug zou moeten zijn gevallen tijdens de belangrijkste hand.

Cash game specialist en gelegenheids-tv-toernooi speler Kenny Tran was goed op weg naar de finale tafel toen hij zijn zelfbeschreven 'geniale' reading vaardigheden een beetje te ver door dreef. Tran baande zijn weg door het veld met een aantal bluffs, value bets en, in toenemende mate, calls met marginale handen op de river tegen mogelijke bluffers.

Maar Tran's voortdurende schouderklopjes voor zichzelf hebben zijn oordeel misschien vertroebeld toen hij twee belangrijke beslissingen moest nemen tegen Jon Kalmar. De eerste was dat de actie van zijn tegenstander in de hand precies vertelde wat hij had. Als deze acties niet genoeg waren, zouden zijn acties na de hand Tran precies verteld moeten hebben wat hij moest weten.

Toen hij Q-10 vast had, maakte Tran een potsized bet op een 10-hoge flop met twee klaveren. Kalmar, die A-8 klaveren had, check-called de flop en toen een 7 op de turn kwam, die hem een gusthot gaf, check-callde Kalmar opnieuw. Een check-raise op elke straat zou een veel sterker spel zijn geweest, maar dat is een ander punt.

Toen een derde klaveren op de river kwam, ging Klamar meteen all-in. Tran keek naar beneden en leek in diepe gedachten te zijn verzonken, toen hij eigenlijk zijn tegenstander zou moeten bekijken. Kalmar liet duidelijk zien dat hij zijn emoties niet kon verbergen toen hij rond de tafel liep. Alles in zijn lichaamstaal was aan het smeken voor een call.

Bij afwezigheid van deze observatie, zou Tran moeten overwegen hoe de hand was gespeeld. Zijn tegenstander check-callde de flop en de turn en ging toen all-in op de river. Dit was een schoolvoorbeeld van een amateur die op een draw zit; of Kalmar had een kleine set of een andere hand die Tran beat had vanaf het begin.

Nadat hij zijn genie voor een paar minuten aansprak, wees Tran naar zijn stack en zei: 'Ik call!' wat een geweldige emotie losmaakte bij Kalmar, en een wandeling naar de uitgang voor Tran.

Als je nog meer bewijs nodig hebt van Ivey's waarschuwing om je ego thuis te laten als je aan een pokertafel zit, kijk dan niet verder dan de voorbeelden die Scotty Nguyen en Kenny Tran gaven op het hoogste podium van het spel.