Met $50,000 in zicht, scheurde Mark Sherman zijn kaarten doormidden voordat het betten afgerond was, en toch won hij de pot. Dit gebeurde in 1958, toen een film nog vijftig cent kostte, snelwegen een nieuwe uitvinding waren, en toen ik nog een foetus was. Artichoke Joe’s had Hell’s Angels aan de bar zitten, papieren kaarten op tafels liggen, en No-Limit Draw-Poker was het enige spel dat gespeeld werd.

Bijna elke pokerspeler in de kustomgeving kent Mark Sherman. Hij is de recordhouder van het nog steeds groeiende record voor meeste aanvragen voor het wisselen van de stok kaarten. Hij kan overkomen als een knorrepot, zoals hij deed toen wij hem 3 jaar geleden ontmoetten. Maar ik kwam er al snel achter dat onder zijn knorrige uiterlijk een goed hart schuilde. Samen met zijn gebeitelde blik en ruwe toon komt ook een snelle glimlach en een harde lach. Ja, dit is een prima kerel.

Ik heb Mark recent ontmoet om het hele verhaal over de legendarische lowballhand te krijgen. Zijn enthousiasme schilderde een levendig beeld over een tijd en plaats die nooit meer terug zullen komen.

“Terug in de late 50-er jaren” terugdenkend, was Artichoke Joe’s een ontmoetingspunt, een westerse bar, met alle soorten van echte dingen uit het westerse leven, zoals het spoor en een museum. Er waren slechts 7 pokertafels. Twee tafels hadden tralies erom heen die Joe had gekocht toen ze het gerechtsgebouw sloten.

“Vrijwel iedereen deed mee”. Er was zelfs een uitkijktoren buiten waar een bewapend personeelslid uitkeek en de mensen beschermde die naar hun auto’s gingen om 2:00 AM, sluitingstijd.

“Elke donderdag, vrijdag en zaterdag was het volle bak!” Je kon er niet vrij bewegen. Luidruchtig, een dolle en gekleurde boel was het. Het was totaal anders, totaal.

“De blinden waren $5-$5-$10,” vertelde mark, “maar dat was ondergeschikt die avond omdat Nick Sahati dit standaard naar $400 verhoogde, wat voor een minimum van $800 zorgde om te openen. Nick had meer dan $50,000 aan chips op tafel. Ik was de speler dicht bij hem. Ik had ongeveer $25.000.

“Tackhammer opende voor $1,100. Nick maakte er $4,500 van. Vier van ons zaten in de pot. Ik zat Under The Gun, met 1 kaart voor een bicycle. Tegenwoordig noemen ze het een “wheel”. Het is de best mogelijke hand in lowball: 5-4-3-2-aas. Nick zat op de button, en mocht als laatste beslissen. Alle vier van ons trokken één kaart.

“Nadat deze getrokken was, keek ik heel snel naar de kaart die ik kreeg. Ik had een twee, die voor mij de bicycle gaf. In Noord Californië kon je nog steeds check-raisen met alles omdat de “zeven of beter regel” nog niet naar boven was geklommen vanuit de omgeving Los Angeles.

“Ik was halverwege de dertig, en heel emotioneel, zelfs meer dan nu als je je dat kan voorstellen.” Dus ik acteerde een beetje. Ik had een gefronsde blik op mijn gezicht en ik boog mijn kaarten in mijn handen. Ik vloekte ontzettend, en toen scheurde ik mijn kaarten door de midden terwijl ik schreeuwde, “Check!”

“De twee andere kerels checkten, en nu was Nick aan de beurt.” Hij deed heel arrogant en zei, ‘Nu scheiden we de jongens van de mannen.’ Toen ging hij all-in. Ik schoof mijn hele $25,000 erin om te callen. De andere twee kerels folden.

“Nick viel bijna uit zijn stoel toen ik callde.” Hij spreidde zijn hand: 8-5-4-2-aas. Ik zei, “Ik heb een bicycle.” Toen draaide ik mijn 5-kaartige hand om, die in 10 stukjes lag.

“De hel brak los. Het was gekkenhuis. Artichoke kwam naar de tafel toe...”

“Artichoke?” vroeg ik.

Mark zijn stem werd hoger, “Artichoke Joe!” Hij runde de tent tot de vroege 90-er jaren. “Weet je dan niets?”

“Nou, ik weet dat je ongeloofelijk sterk moet zijn om een bicycle doormidden te scheuren. “Is Artichoke nog in de buurt?”

Mark lachte. “Ja, hij is nog steeds bezig. Hij heeft zojuist zijn 85e verjaardag gehad.” Maar in ieder geval, Artichoke kwam en vroeg of ik alle tien de delen had. En ik zei natuurlijk. Toen zei Artichoke dat ik een minuutje moest wachten en ging naar de telefoon.

“Artichoke belde naar Cliff van de Oaks Club voor een tweede mening. Ondertusen ging Nick Sahati door het lint.

“Cliff vroeg aan ARtichoke of alle delen van de kaarten pasten. Joe zei ja, dat doen ze. Cliff zei dat hij het eens was met Artichoke, mijn hand was nog steeds geldig.

“Joe kwam terug naar de tafel en vertelde zijn regels. Mijn hand was geldig en ik win de pot, eerlijk is eerlijk.”

Ik vroeg, “Toen je je kaarten doormidden scheurde, was je niet bang dat je hand misschien ongeldig verklaard zou worden?”

“Dat is nooit in me op gekomen,” zei Mark. “Ik had de nuts, gewoon voor iedereen om te zien.” Toen lachte hij en voegde hij toe, “Maar die was een eens-maar-nooit-weer situatie. De volgende dag maakte Artichoke Joe een nieuwe regel over het beschadigen van kaarten.

Mensen zoals Mark Sherman zijn tijdmachines. Het enige wat we moeten doen is luisteren. Bedankt Mark voor deze reis.

Tommy Angelo is sinds 1990 een full-time professionele pokerspeler. In 2004, ontwikkelde hij een duurzaam, één op één coachprogramma. Gedurende de volgende drie jaar kreeg hij 50 klanten. In juni van 2006 stopte hij met alles om een boek te schrijven. Zijn boek, “Elements of Poker,” komt uit in oktober 2007. Details van Tommy zijn coachprogramma kan je vinden op zijn website. www.tommyangelo.com