Als je een old-school poker fan bent en je hebt recent de 2007 World Series of Poker Main Event final table op ESPN gezien, voel je je waarschijnlijk hetzelfde als ik.

Bah.

Heb je ooit zo'n uitvoering van slecht sportmanschap, slecht spel, afschuwelijke etiquetten en over het algemeen ongepast gedrag aan een poker tafel?

Nou, je hebt het gezien, als je Jamie Gold's slechte voorkomen vorig jaar hebt gezien. Maar de show van dit jaar was nog slechter. Tegen de achtergrond van het circus van Gold, zag je tenminste de nette pro Allen Cunningham een gooi doen naar de bracelet, en zag de aftocht van een ster-in-de-wacht in de persoon van runner-up Paul wasicka. Spelers als Richard lee en Michael Binger gaven ook een meer dan respectabele show.

De finale tafel heeft dit jaar gewoon ronduit niet aangeslagen. De nieuwe WSOP kampioen Jerry Yang is op meerdere manieren niet leuk te vinden. Hij loopt rond de tafel, helemaal in zwart gekleed, mompelt in zichzelf als een schizofrene, Mini-Me versie van de Grim Reaper; hij speelt slecht -- sommige van zijn raises en calls waren gewoon absurd -- en hij bleef maar de naam van God noemen aan de pokertafel.

Yang's geloof is zijn zaak en het is niet mijn rol om hem te beoordelen. Maar het is mijn rol om op te merken dat er geen ongeschiktere plaats is om God te roepen dan aan de pokertafel, Godverdomme. De woordspeling was ongeveer zo bedoeld.

Het was grappig om de hand te zien waarin Lee Watkinson blut ging (hij ging all-in met A-7 vanuit de big blind en Yang, die geraised had vanuit de small blind, callde met A-9. Beide spelers konden het niet slechter spelen). Toen de flop Yang's monsterhand A-9 aan kop hield, had de ESPN crew het druk om te switchen tussen Yang en Watkinson's vriendin, die ongeveer dezelfde religieuze kreten gebruikte als haar man. Beiden citeerden de bijbel toen de laatste twee kaarten werden gedeeld, Yang prevelde, 'Laat me uw wonderen zien, vader,' terwijl Watkinson bleef herhalen, 'Laat me geloven, Heer.'

Nou, als ik God ben in die situatie, zou ik de hete meid steunen, en Watkinson's vriendin is leuk om naar te kijken. Toch, verwonderlijk, hield Yang's hand stand en de enige prof van enige status was uitgespeeld met een 8e plaats. Natuurlijk had zijn all-in reraise moeten werken. Maar zoals een oud spreekwoord zegt, als je een slechte speler probeert te bluffen, wordt je er zelf een.

Phillip Hilm leerde die les op de harde manier tegen Yang, en het was pijnlijk om te kijken. Zijn brutale spel tegen de verkeerde tegenstander stuurde hem naar de rail met een 9e plaats, en het was teleurstellend omdat hij de beste speler aan de finaletafel was, en het had de wedstrijd misschien meer draagbaar gemaakt om naar te kijken.

Hilm callde een raise tegen Yang's A-K en zijn 8-5 ruiten flopte bottom pair en een flush draw. Yang maakte pot-sized bets op de flop en de turn, waar Hilm hem all-in check-raisde. Het is moeilijk om te beslissen wat slechter is; Hilm's semi-bluff in deze positie of Yang's call voor al zijn chips met maar een paar tegen een gevaarlijk board met straight en flush draws. Maar als je de show hebt gezien, weet je dat Yang niet veel zin had om veel handen weg te leggen, dus het was geen verrassing dat hij de all-in callde en de river overleefde.

De stijging van Yang op de chipladder zou zelfs niet mogelijk zijn geweest als het niet kwam door een van de slechtste laydowns in de geschiedenis van poker op tv. Dit kwam van Lee Childs, die op de 7e plek eindigde in een van zijn eerste grote potten aan de finaletafel. Met blinds van $120-$240K, raisde hij vanuit vroege positie met Q-Q en Yang, meteen links van hem, had J-J, reraisde naar $2,5 miljoen met J-J. Hij en Yang waren allebei relatief short-stacked toen, met allebei iets meer dan $8 miljoen.

Hier ging het allemaal mis voor Childs. Als hij echt geloofde dat er een goede kans was dat hij beat was, had hij daar moeten folden. Als hij alles erin gooit, krijgt hij een insta-call van Yang en hebben we een andere WSOP kampioen. Naast folden, deed hij het één-na-slechtste ding... hij callde. Waarschijnlijk hoopte Childs met zijn call een 'schone' flop te zien waar geen koning of aas in zat, maar hij wist zo weinig dat hij zich geen zorgen hoefde te maken over Yang, die de big slick vast zou kunnen hebben. Hij speelde de wacht-en-zie flop correct in eerste instantie. De flop was 10-hoog, en Childs bette uit voor $3 miljoen, op welk punt Yang onmiddelijk all-in ging.

Childs overlegde, vertelde zijn vader dat hij 'niet wist waar hij stond,' en foldde met meer dan de helft van zijn stack in de pot. Dit is waar hij stond: hij had een groot overpaar op een board tegen een loose-wilde tegenstander, en meer dan de helft van zijn stack al in de pot. Zijn preflop call was eigenlijk duidelijk om te laten zien dat hij pot committed was als de flop geen gevaarlijke kaarten liet zien. Nogmaals, als hij van plan was te folden op die flop, waarom bet hij dan uit? Als hij van plan was te beuken op een baby flop, hij kreeg er een, en er was geen weg terug. Als je tegenstander azen of koningen heeft, heb je gewoon pech. Daarentegen foldde Childs onmogelijk, en het zal hem zeker achtervolgen als hij de finale tafel nog een keer terug kijkt.

Er waren nog veel meer blunders, en bij de meeste was Yang betrokken. Hieronder valt een raise van 10 keer de big blind met 8-8 vanuit vroege positie (10 keer!), en hij kreeg een call. Dit was $5 online sit-en-go spel op haar slechtst. Ok, Hilm's call had een doel; hij wilde Yang precies geven wat de kleine man niet wilde, verweer. Maar dan nog, waarom zet je in zo'n positie zoveel chips op het spel tegen zo'n onorthodoxe tegenstander?

Hilm heeft zichzelf deze vraag waarschijnlijk een aantal keren gesteld. Nog een fout van Yang was zijn vastberadendheid om de all-ins van de Rus Alex Kravchenko te callen, die een hand lijkt te hebben en ongeveer een keer per 4 uur all-in gaat. Yang was bewapend en klaar met aas-troep of slechter elke keer en zijn vastberandendheid om Kravchenko te dubbelen kostte hem bijna het toernooi. Alleen toen zijn 8-8 stand hield tegen de A-K van de Rus was Yang hem eindelijk kwijt.

Een ander probleem was dat het moeilijk was om te bepalen voor wie je was. Zoals een goede film of een willekeurig sportevenement, hebben finaletafels in poker meestal een grote variatie een persoonlijkheden, en er is meestal iemand wiens gedrag, spel, of beide mijn interesse wekken. Tussen alle bijbelcitaten en Hevad Khan's hyena-in-brand viering elke keer als hij een pot won, was deze persoon lastig te vinden. Het dichtst bijzijnd was de 62-jaar oude Zuid-Afriaan Raymond Rahme, die het meest solide spel liet zien en zich het meest gedroeg als een heer. Maar hij maakte een grote fout three-handed door Yang's raise vanaf de button van $2,6 miljoen te raisen met maar $6 miljoen meer met K-K vanuit de big blind. Voor elke goede speler, zou dit genoeg zijn. Maar Yang is niet zo'n speler; hij callde de rest met zijn aas-troep en outflopped Rahme's cowboys. Rahme maakte het erger door check-raising all-in op de aas-hoge flop, en hij viel als 3e uit.

Alles bij elkaar, de combinatie van slecht spel en gedrag waar vraagtekens bij kunnen worden geplaatst, heeft de pokerontwikkeling een paar jaar terug gezet. De laatste twee kampioenen waren geen grote spelers, noch zijn ze goede ambassadeurs voor het spel, en dat doet pijn als je een pokerfan in hart en nieren bent.

Het is een wereldwijd geloof dat Chris Moneymaker de pionier van de pokergroei was toen hij onwaarschijnlijk won in het 2003 Main Event. Maar deze auteur gelooft dat het de hele finale was die landelijke aandacht trok. De samenstelling van unieke personages, van Sam Farha's stijlvolle voorkomen, tot de rustige, professionele voorkomens van Dan Harrington en Jason Lester, maakte deze finale tot een klassieker.

Moneymakers opvolgers, Greg Raymer en Joseph Hachem, lieten de poker-goodwill groeien met hun stijlvolle handelingen in het spel. Maar dat veranderde allemaal toen Gold vorig jaar won, en Yang's overwinning zet deze ondergang verder door.

Dit is de pokerversie van het Adam 'Pacman' Jones NFL fiasco en het Tim Donaghy NBA gokschandaal. Slechte kampioenen geven poker een zwarte naam; nu is het tijd voor het spel om een manier te vinden om hier een halt aan toe te roepen.