Soms is het moeilijk om een eerste indruk van iemand te veranderen. Het lijkt er echter op dat de eerste indruk die mensen van Scott Fischman kregen een pure bluff is geweest.

Of dan minstens een semi-bluff.

Net als vele andere pokerliefhebbers kreeg ik mijn eerste indruk van Scott Fischman terwijl ik de uitzendingen van 2004 World Series of Poker keek, waar hij twee bracelets won. Die mensen die keken zagen een onbezonnen jongen van begin twintig, die achteruit op de tafel viel toen zijn A-K Joe Awada's 5-5 counterfeiten toen het board met een paar kwam. Scott zijn pad naar de overwinning was hiermee gelegd. Eigenlijk heeft de uitzending meer gedaan voor de beroemdheid van Awada dan voor Fischman; hoe Joe met zijn nederlaag omging heeft hem de bijnaam "Gentle Joe" gegeven, en deze bijnaam heeft hij nog steeds.

Erger nog, in een reportage over de beruchte "crew" spreek een arrogante Fischman over hoe hij en zijn mannen de World Series of Poker overheersen. En niemand die dat moest tegen spreken. De kijkers werden achtergelaten met twee indrukken van deze super jongen: getalenteerd en onvolwassen, en dat laatste zal waarschijnlijk overheersen.

Maar al heel snel gebeurde er iets grappigs met Fischman. Hij werd volwassen. Hoewel zijn gedrag mij in eerste instantie tegenstond kon ik niet om zijn resultaten heen. En als je poker keek op TV kon je ook al bijna niet meer om hem heen. Des te meer ik keek, des te meer ik zijn spel ging waarderen.

En ik moet eerlijk zeggen, ik ging zij doen en laten ook waarderen. Opeens gaf hij applaus voor een amateur aan de final table of wenste hij zijn tegenstander geluk terwijl hij poker liet zien van wereld klasse. Hij bespaarde zijn geld door een aantal belangrijke handen pre flop weg te leggen en hij maakte een van de meest gedurfde bluffs die ooit op TV te zien was, waarbij hij over David Ulliott heen kwam vanaf de small blind met 9-5 offsuit, nadat de Devilfish al had gepushed met dezelfde hand vanaf de big blind.

Dus toen de voormalig poker dealer en parkeerbediende pas gelden een boek op de markt bracht met de naam "Online Ace", had zijn geloofwaardigheid al dusdanige vormen aangenomen ( van hotshot jochie tot mijn favoriete speler ) dat ik de $20 een koopje vond om eens te kijken wat hij te zeggen had.
Ik moet daar wel bij zeggen dat ik al redelijk hongerig was geworden van het lezen van zijn columns in Card Player magazine, de laatste jaren.

Het lijkt erop dat de gedachtegang van Fischman over online poker net zo indrukwekkend zijn als zijn spel. In een boek dat zeer makkelijk weg leest geeft de jongen prof een aantal waardevolle tips over het winnen van online poker. Van het kiezen voor het juiste spel tot bankroll management en het omgaan met de onvermijdelijk emoties die bij het poker om de hoek komen kijken.

Hij geeft ontelbare waardevolle gouden tips over strategieën, en dan voornamelijk voor één tafel Sit-and-Go's. He geeft een strategie waarvan ik al wist dat het erg goed was maar waarover ik nog nooit een prof over had horen spreken. Het is het vermijden van het spelen van vele kleine potten vroeg in het spel. Gewoon wachten op een super hand om direct voor de knock-out te gaan, door te proberen al de chips naar het midden te krijgen en te dubbelen. Hij is een voorstander van het overschakelen naar een extreem agressieve stijl als je chip leader bent en de bubble komt eraan.

Fischman geeft nog vele ander handige tips over andere aspecten van het online spel. Zo geeft hij een aantal goede aanwijzingen hoe je kan zorgen dat je niet zal worden afgeleid tijdens toernooien. Een afleiding als het constant kijken naar het leaderboard of het vergelijken van je stack tegenover de gemiddelde stack. Iets dat voor een online speler best lastig kan zijn.

Meer er is meer. Fischman geeft waarschijnlijk zijn beste adviezen in duidelijke rode kaders die door alle hoofdstukken heen staan. Hij geeft ze als voetnoten aan spelers die niet geduldig genoeg zijn om het hele boek te lezen.

In één van deze kaders trof ik de meest amusante, maar ook vreemde en gedachte stimulerende passage aan, dat ik ooit in een poker boek gelezen had. Het kader op pagina 95 van "Online Ace"gaat als volgt: "Hoewel het goed is om onvoorspelbaar te zijn aan een pokertafel, is het veel beter om niet begrepen te worden."

Nadat ik kort gekeken had naar de Socrates-ontmoet-Churchill-ontmoet-Sklansky uitspraak liet ik het even goed bezinken en ik begon me te realiseren dat het allemaal heel logisch was. De uitspraak is bedoeld om creativiteit bij te brengen en dat is een van de meeste lastige dingen om te leren. Feitelijk spoort Fischman zijn lezers aan om de grijze gebieden van het poker te gaan zien, in plaats van te denken in witte en zwarte blokken.

Hoewel het een lastig onderwerp is legt Fischman alles met veel gemak uit. Eigenlijk met hetzelfde gemak waarmee hij zijn tegenstander aan de tafel manipuleert. En voor het kleine bedrag van $20, hetzelfde als een buy-in voor een klein online toernooi, krijg je dit alles, plus nog veel extra wijsheden van één van de poker supersterren van dit moment.