Mijn vriend Alex bood mij $22 per uur aan om poker te spelen met zijn geld. Ik nam de baan. En toen, na een uur stopte ik ermee. Zo is het begonnen, en geeindigd.
Het was een echte woensdagmiddag met Alex. Ontbijten tijdens lunchtijd in een restaurant, gevolgd door popcorn en knakworsten in de bioscoop. We liepen terug naar het huis van Alex voor Pizza en Backgammon toen plotseling zijn telefoon ging. Het was Will Chase, een vriend van ons, die belde om te zeggen dat hij in Lucky Chances Casino was. Hij was in het bezit van het geld dat Alex nog van hem kreeg, maar we moesten snel zijn want het ging vrij snel. Een met piepende banden gemaakte u bocht later waren we op weg naar de poker room.
Dit was niet goed. Vroeger, wanneer we in 1 auto naar een casino gingen, ging het fout. We wilde eigenlijk nooit tegelijk terug naar huis. Na ons laatste gevecht zweerde we om het nooit meer te doen. Maar hier waren we weer.
We kwamen de pokerroom binnen, Alex snel wandelend op zijn tenen. Hij vond Will, ze deden hun zaken terwijl ik twee koffie klaarmaakte voor ons. Alex kwam zijn koffie halen en we bekeken samen onze mogelijkheden op het bord. Er waren twee tafels met een minimale buy in van $1000 no limit hold’em, twee tafels van $20-$40 Limit hold’em plus nog eens een lange lijst voor een $40-$80 hold’em tafels die snel zou gaan beginnen.
Ik voelde me niet echt goed bij het gaan spelen. Ten eerste omdat het licht was buiten, maar ook zeker omdat ik erg uitvorm was op het moment. Ik dacht er zelfs over om een tijdje te gaan stoppen. Eigenlijk is het zo, ben ik lekker bezig, dan neem ik een break. En als ik zwaar verlies, neem ik een break. Ik neem vaak een break.
Alex kon bijna niet wachten. Hij overkeek de situatie, hield de no limit tafel en het inschrijvingsbord goed in de gaten. Er was nog 1 stoeltje vrij en 5 mensen op de oproeplijst. Als hij No Limit wilde spelen was het nu of nooit. Ik zat echter nog met het probleem met betrekking tot ons vervoer in mijn hoofd. Ik gooide er dus maar een ideetje uit, “ He Alex, ik denk dat ik een manier heb om geen conflict te krijgen als we weg willen.”
“ Bedoel je dat je nu weg wil gaan?” vroeg Alex.
“ Nee. Iets anders,” zei ik.” Laten we de situatie eens bekijken. De reden waarom we altijd ruzie krijgen als we meet 1 auto zijn is omdat we nooit op hetzelfde moment weg willen. Vaak komt dat omdat 1 van ons goed heeft gepresteerd en weg wil, maar de ander vast zit en dus wil blijven. Toch?”
“Precies.”
“ Nou goed, luister dan eens hiernaar? Jij speelt no limit, en ik speel limit, maar voor deze avond doen we 50-50. Ik neem de helft van jouw actie en jij de helft van het mijne. Op die manier spelen we samen van dezelfde bankroll, en staan we dus altijd samen voor of samen achter. We zijn het dus altijd eens over het moment van weggaan en het moment van blijven. Niet dan?”
Alex sprak niet meer, hij bewoog, recht op het inschrijvingsbord af. Ik rende erachteraan,”heb je me gehoord?”
Alex stopte en draaide zich om. Hij nam een slok koffie en staarde me aan. “ Okay, okay, ik doe mee. Wat voor keuze heb ik? Als ik nee zeg, dan wil jij gaan bepalen wanneer we weg gaan, en uiteraard wil je dan gelijk al weg, terwijl je heel goed weet dat ik wil spelen.” Alex schudde zijn hoofd en leek wel een slechte soapacteur die speelde boos te zijn. We klonken de koffiemokken tegen elkaar en sloten ons verbond van 1 sessie.
Nadat we ons hadden ingeschreven kwamen we te zitten aan een lege pokertafel. Het was dezelfde tafel als waaraan ik eerder die week een redelijke stapel chips had weggespeeld, tijdens een $40-80 spel. Die pijnlijke herinnering werd iets zachter als ik dacht aan het feit dat ik vanavond een bankroll deelde met Alex. Het idee dat ik vanavond speelde met risicoverspreiding voelde wel goed.
“ He Alex, hoe zou je het vinden om voor een tijdje 20% van mijn actie te nemen, vanaf de volgende sessie?”
Hij ging direct rechtop zitten. “Natuurlijk! Je mag er ook 50% van maken als je wilt.”
“Zou je zoveel durven pakken?”
“Jazeker dat ik zoveel zou pakken” zei Alex.” He, ik zou alles pakken als jij het toe zou laten.”
“Alles?”
“Alles!”
“Maar als jij alle actie zou nemen, waar zou ik dan voor moeten spelen?”
Alex was even stil. “Goede vraag. Ik denk dat ik je dan een tijdje zou moeten betalen.”
Terwijl we beide niet verwachten dat we het plan echt zouden uitvoeren, probeerde we het voor te stellen dat ik betaald zou krijgen om met het geld van Alex te gaan pokeren. Uit het niets besloot Alex dat ik in een jaar $40.000 nodig zou hebben om van te leven en dat Alex mij dat zou betalen. Terug gerekend naar een uurloon. Met andere woorden ging hij er vanuit dat ik meer dan 40K zou verdienen met poker gedurende een jaar, want alles meer zou voor hem zijn.
Ik zette me in voor twee vakantie weken en een werkweek van 36 uur, waar Alex uiteindelijk mee instemde. In zijn hoofd maakte hij een paar sommetjes en kwam uiteindelijk op mijn salaris van $22,22 per uur.
“De klok start als ik door de deuren van het casino loop,” voegde ik nog even toe.
“En jij moet $6-12 en $9-18 spelen terwijl je wacht voor de grotere spelen,” kwam hij over mij heen.
Ik maakte weer een re-raise.” En ik betaal voor mijn voedsel met jouw pokerchips.” Alex keek niet blij.”Ik zal je matsen,” zei ik,”Ik vraag je niet voor benzine geld.
“zo zo, bedankt,”zei hij. “ Alleen al daarvoor rond ik je loon af naar een platte $22. Dat is het bod. Ik ben All-in, call je of niet?
Op de een of andere manier stonden we op het punt een absurde, maar echte overeenkomst te sluiten. Het herinnerde mij aan een vakantie van mij met mijn vriend Moe. Het was zonsopkomst en we liepen wat op een heuvel. Moe gooide iets naar mij toe, een paar meter maar, en vlak voordat het bij me kwam riep hij “vangen!” Dus ving ik het. Het voorwerp zetten al de zenuwen in mijn handpalm in de brand. Het was namelijk een steel van een cactus. Terwijl Moe aan het lachen was over mijn pijn, realiseerde ik mijzelf twee dingen. Ten eerste, dat cactussen hele, maar dan ook hele kleine stekeltjes hebben en ten tweede dat vertrouwen iets moois, maar ook iets gevaarlijks is.
Het volle vertrouwen en de steun van Alex gaf mij een dubbel gevoel. Aan de ene kant goed aan de andere kant niet goed. Ik had dan namelijk een bbbb. Een baaahh. Een baan. Zo. Dat is eruit. Maar ik zou gelukkig altijd mijn rekeningen kunnen betalen. En ik mocht het spel spelen waar ik gek op was. Maar zou ik nog gek zijn op het spel dat ik speelde?
De stem door een speaker deelde iets mee: “Een stoel open. $6-12 hold’em.” Mijn opgestoken vuist werd gezien door een vloermanager aan de andere kant, en mijn stoel was geregeld.
“Okay Alex,”zei ik.” Ik doe het. Ik neem de baan. Maar wat dacht je hiervan? In plaats van vanavond fifty-fifty te spelen, beginnen we nu meteen met mijn carrière, aan de $6-12 tafel. Voor jouw is dat goed, want als directeur van het bedrijf mag jij bepalen wanneer we stoppen en weggaan. Het goede nieuws voor mij is dat ik geen vervoersprobleem meer heb, en geen probleem met mijn vertrouwen.”
Alex moest er even over nadenken maar zei als snel dat het goed was. We gaven elkaar een hand en de deal ging door. Ik werkte voor de man voor 22 harde jongens.
Ik ging zitten aan de $6-12 tafel en ik was een beetje van mijn stuk door de verwachtingen van mijn spel. Na precies een uur was mijn stack $85 lichter. Totaal $ $16 aan blinden, $12 verspeeld, $42 verloren met pocket 5-en op een 7-6-5 flop en nog eens $15 voor een Shoarma diner plus fooi.
Jeetje. Luister een naar me. Ik heb zo’n grote hekel aan het bijhouden van een score. Ik kan weken doorgang voordat ik eens tel hoeveel ik nog heb. Maar nu, met het plan van Alex, ben ik gedwongen om elke laatste dollar voor en na elke sessie te gaan tellen. En ik moest gaan bijhouden wanneer ik was gestart en gestopt, en zoals het er nu uitzag ging het allemaal niet zo goed. Dus ik bekeek het maar van de zonnige kant. Ik dacht aan de zekerheid. Het gaf me geen minder goed gevoel.
De volgende hand was mijn grote blind. Ik had 7d-2c. Niemand folde of raisde. De flop was 8-7-2, allemaal harten, waarmee ik top twee paar had. De kleine blind checkte, ik maakte een bet, de volgende speler raisde, de daarop volgende maakte een 3bet, de daarop volgende speler callde en toen het domino effect terug bij mij kwam ging ik nadenken.
Wat heeft het zijn van een professionele pokerspeler eigenlijk voor zin? De een zegt dat je er een aantal jaren werkeloos voor moet zijn geweest, en een ander zegt dat je er een bepaalde levensstijl voor nodig hebt. Ik zeg dat het professioneel speler zijn alleen maar leeft in het hoofd van de prof en in de hoofden van zijn spelerspool.
Is het niet vreemd hoe de poker wereld het woord “professioneel” gebruikt? Normaal gesproken als het woord te maken heeft met een bezigheid, zoals “professioneel voetballer” of “professioneel muzikant”, geeft het aan dat je te maken heb met een aparte groep voetballers en muzikanten. Namelijk die personen die betaald worden om te voetballen of om muziek te maken.
Maar hier klopt er iets niet, wanneer het woord “professioneel” voor poker staat. Kijk maar naar mij. Als je het woord goed begrijpt en uitlegt ben ik een professionele pokerspeler. Ik word er alleen niet voor betaald, althans tot nu dan. Terwijl ik zat aan de $6-12 tafel, met de steun van Alex, was ik een echte professionele pokerspeler.
Ik keek nog maar eens naar de 7-2 en naar de 8-7-2 flop. Ik zag de pot groeien, en ik deed of ik $20-40, of $40-80, of no limit aan het spelen was met mijn eigen geld. Ik wilde de druk terug. Dat heb ik nodig. Het gevoel. Het gevecht.
Ik gooide het maar weg, pakte mijn chips bij elkaar en ging het uit cashen. Alex speelde op dat moment no-limit. Ik pakte een stoel en ging naast hem zitten, net op het moment dat hij een hand folde voor de flop.
“Die ban van mij Alex,”zei ik.”Ik neem ontslag.”
Alex moest lachen. “Het verbaast me dat je het al zo lang hebt volgehouden.”
“Lang genoeg om je $91 te laten verliezen. En je bent mij ook nog eens $22 verschuldigd voor een uurtje werken. $113 in totaal.”
Alex grabbelde iets terug door te zeggen dat ik de shoarma schotel maar lekker zelf moest betalen. Gelijk heeft hij.
“Okay, okay, geef me maar $100 en het is goed.” Zei ik.
Alex pakte zijn rolletje geld uit zijn zak en haalde er een 100tje vanaf. Hij draaide zich weer om naar de tafel waar inmiddels een grote pot was ontstaan. Ik keek de tafel eens rond. Er zouden vandaag veel grote potten komen, want de mannen die grote potten maken zaten achter grote stacks en hadden diepe zakken. En Alex zat goed, hij heeft de tijd. Een tafeltje vlakbij werden stoeltjes verdeeld voor een nieuw te starten $40-80 game. I slikte even en nam het besluit maar een lekker een nachtje te gaan pokeren. Terwijl ik opstond tikte ik Alex op zijn schouder. Hij reageerde zacht. Ik voelde zijn angst om die enge woorden van mij te horen.”Kom Alex we gaan.”
Tommy Angelo is een full-time professional poker speler sinds 1990. In 2004, heft hij een één-op-één coaching methode ontwikkeld. In de 3 jaar die volgde heeft hij 50 cliënten gehad. In Juni van 2006 stopte hij overall mee om een boek te gaan schrijven. Zijn boek, “Elements of Poker,” zal in Oktober van 2007 uitkomen. Lees voor meer informatie over de trainingsmethode Tommy’s website: www.tommyangelo.com
| Commentaar | Vertalen |
