Ik speelde al 10 jaar poker voordat ik in 1984 folden ontdekte. Ik ontmoete toen ook Bobby. Bobby had een bierbuik, een grote baard en een harde lach. Bobby zag eruit als de kerstman alleen dan zonder de cadeautjes. Hij bleef zijn handen maar weggooien zonder dat hij het erg leek te vinden. Aan het einde sleept hij het geld weg en de andere spelers leken dat weer niet erg te vinden.

Ik besloot dus ook meer te gaan folden, gewoon om te zien wat er zou gebeuren. Ik folde voor de flop een paar keer met 10-9. Ik folde Q-8s. Ik folde een Aas toen er iemand een raise maakte. Het was zo nieuw, zo erg spannend. Ik had ongelofelijk veel adrealine, ik voelde me net een ontdekkingsreiziger. Ik begon steeds meer handen toe te voegen om te folden, zodat ik bijna net zo veel zou folden als Bobby. Maar ik kon niet stoppen. Oh nee. Ik was verslaafd geworden aan de fold drug. Zo begon ik ook al mij geode hand op de river te folden.

Niet lang daar na ging ik naar Vegas. Na een week in de woestijn voelde ik me net zoals Charles Darwin zich moet hebben gevoeld op de Galapagos eilanden waar hij bizarre ecosystemen ontdekte en allerlei nieuwe diersoorten. Wat ik ontdekte op Vegas eiland was het volgende: In het poker ecosysteem staan de folders aan de top.

Hier zal ik even stoppen om je precies te vertellen wat voor soort folden ik bedoel. Ik bedoel het folden dat erg vaak en probleemloos gedaan wordt.

In het Vegas spel zei er soms een niet folder iets tegen een folder. Iets van “waarom speel je zo tight?”. Ik kon er niet over uit hoe ongelofelijk op hun gemak de folders overal mee waren. Met het folden, met de opmerkingen. Ze zaten daar maar achter hun grote stack met een grote glimlach. Nog maar een mucken, nog één keer.

Ik dacht okay, ik begrijp hoe dit werkt. Het is een soort club. Een folders club. Hoe dan ook, ik moest en zou erbij horen.

Na mijn eerste kennismaking met het grote fold werk had ik het idee dat ik er echt goed in zou kunnen worden. Misschien wel zo goed dat ik zou kunnen stoppen met werken. Dus folden werd mijn heilige graal, mijn berg om te beklimmen. Ik zag mijn pad. Ik keek naar de grond voor me en nam een stap.

In 1990 bereikte ik een punt waarbij ik genoeg aan het folden was zodat ik mijn rekeningen kon betalen. Hierdoor kreeg ik meer tijd vrij om nog meer te gaan folden. Voor ik het wist was ik zo goed in het folden dat ik mezelf een stommiteit om te gokken kon veroorloven. En toen nog één, en nog één. Als mijn geld op aan het raken was stopte ik met inzetten, stopte ik met eten en begon gewoon weer te folden.

Uiteindelijk versloeg ik het gokspook, het rookspook, het tiltspook en vele andere spoken die ik inmiddels had ontmoet. Mijn pad bracht mij op een zonnige rand van de berg. Ver omhoog kon ik de top zien. Aan de andere kant kon ik de bodem zien. De bodem die op mij stond te wachten. Moest ik mijn folden gaan negeren.

Als ik nu hedendaags speel begin ik niet met inzetten. Ik begin eigenlijk direct met folden. Mijn ideale sessie begint met een slokje koffie, vervolgens maakt er iemand een raise en ik fold vanaf de big blind. Dan nog een slokje voordat ik fold. Vervolgens neem ik een grote slok koffie. Net zo groot als de temperatuur. Dan ga ik recht zitten, klaar om te spelen. Ik recht mijn rug, haal diep adem en zal waarschijnlijk folden.

Zo kom ik bij de hand dat mij zover gebracht heeft om over mij folding fetish te gaan schrijven.

Ik speelde $80-160 limit hold'em. Het was mijn eerste hand in de sessie. Ik zat op de big blind met A-10o, zonder harten. Eén speler limpt, de small blind fold en ik check. We zaten re headsup naar de flop en ik moest als eerste spreken.

De flop was A, A, 9, met twee harten.

Ik check. Hij checked.

De turn was 8, harten.

Ik check. Hij checked.

De river was de 7 van harten, waardoor het board A-A-9, 8, 7, met vier harten was.

Ik check. Hij bet. En ik fold.

Uiteraard wist niemand aan tafel wat voor hand ik had. In principe was er niets meer gebeurt dan limp, check -- check, check -- check, check -- check, bet, fold. Als iemand daaruit een conclusie zou moet trekken zou dat niet zijn dat ik een goede hand had gefold. De conclusie zou zijn dat ik ervoor had gekozen om niet te bluffen, drie keer, meet een slechte hand. En daarom fold ik zoals ik doe. Niet nadenkend en stilletjes zodat niemand weet wat ik had.

Soms geeft folden mij het gevoel de touwtjes in handen te hebben. Zoals wanneer ik het betten open vanaf de cuttoff, de button called en de blinden folden. Headsup, ik spreek, ik mis de flop, check, bet, fold. Of als ik raise voor de flop en iemand re-raised achter me. De rest gaat eruit en ik call. De flop komt, check, bet, fold. Twee keer geld verdiend. Twee keer door mijn slechte situatie direct te beëindigen. Ik kan niet meer verliezen. Ik hou van folden.

Tommy Angelo is een full-time professional poker spller sinds 1990. In 2004, heft hij een één-op-één coaching methode ontwikkeld. In de 3 jaar die volgde heeft hij 50 cliënten gehad. In Juni van 2006 stopte hij overall mee om een boek te gaan schrijven. Zijn boek, “Elements of Poker,” zal in Oktober van 2007 uitkomen. Lees voor meer informatie over de trainingsmethode Tommy’s website: www.tommyangelo.com