Het is tijd voor de showdown, maar niemand laat zijn kaarten zien. Er gebeuren verschillende dingen tegelijkertijd. De spelers die niet aan de hand deelnemen worden onmiddellijk ongeduldig. De dealer vraagt aan iemand, eender wie, om alstublieft zijn hand te laten zien.

Ondertussen genieten de spelers in de pot van een spannend moment omdat hun kaarten steeds sterker worden. Hun zelfbewustzijn wordt groter. Ogen zoeken naar hun prooi. Het is een pauze die we allemaal kennen en waar ik van hou, wanneer aas hoog de uitdaging aan gaat.

Die herkenbare vertraging bij het einde van een hand komt in verschillende vormen. Verschillende spelers kunnen allemaal checken op de river. Of twee draws kunnen beide heads-up gaan en beide missen. Of er kan meer aan de hand zijn, zoals bij de twee volgende handen…

De kwelling van winnen

In een 40-80 spel met drie spelers heb ik 3s 3d op de button. Ik raise. De small blind callt en de big blind re-raist. Ik call en de small blind ook. De flop komt Ah 6h 5d. Beiden checken de flop en ik bet. Ze callen allebei.

De turnkaart is 2s. De small blind checkt en de big blind bet. Ik call en de small blind ook. De river geeft Kc, waardoor er Ah 6h 5d 2s Kc op tafel ligt. We checken allemaal.

Na de daarop volgende pauze is het duidelijk dat niemand een degelijke hand heeft. De small blind laat zijn mislukte flush draw zien: Qh Jh. De big blind en ik werpen een snelle blik naar elkaar, terwijl we beiden hopen dat de andere zijn kaarten zal mucken.

De tegenstander kijkt opnieuw naar zijn handkaarten, dan naar mij, vervolgens naar de kaarten op tafel en begint uiteindelijk zijn kaarten om te draaien. Verdorie! Dat betekent dat ik niet kan winnen! Er bestaat geen kans dat hij zijn hand laat zien tenzij hij Q-J kan verslaan, wat betekent dat hij een paar heeft, waardoor mijn paar drieën problemen heeft.

Maar wacht! Hij zou evengoed een 2 kunnen hebben, nietwaar? Hij heeft immers op de turn gebet toen er een 2 tevoorschijn kwam. Maar hij re-raisde voor de flop. Dus wat kan zijn andere kaart in hemelsnaam zijn? Een dame? Een boer? Ik tast in het donker.

Na een seconde, die een eeuwigheid lijkt te duren, laat hij 2c 3c zien, wat hem een paar tweeën geeft. Geen wonder dat ik niet wist wat er gebeurde, maar wat maakt het uit? Het belangrijkste is dat mijn 3-3 wint! Geef me snel die pot!

De kick van verliezen

Jaren geleden zag ik een interview met tennisidool Ivan Lendl. Hij kreeg mijn aandacht toen hij zei, “Ik probeer zo weinig mogelijk te denken in mijn spel.”

Ik denk dat ik weet wat hij bedoelde: zoals wanneer ik heads-up speel tegen een speler die enkel “bet” en “raise” als woordenschat kent. Tegen zo een speler beslis ik vroeg in een hand of ik hem zal trotseren op de river.

In een vol 20-40 spel heb ik 6d 6s op de button. Iedereen fold tot mij en ik raise. Charlie, de chip-gooier re-raist vanuit de small blind. De big blind fold en ik call. Het is heads-up nu en ik ben laatst om te handelen.
Vanaf het ogenblik dat ik zijn re-raise call, bet hij de flop in het donker.

Ondertussen zegt no-limit-Kent “Oooh, de druk!”. Kan het mij iets schelen? Totaal niet. Ik ga hem callen tot op het einde, welke kaarten er ook komen, dus ik call hem in het donker. De flop komt Q-9-2, alsof het iets uitmaakt…

Hij bet meteen de turn in het donker. Ik ga op in het moment en call in het donker. We zien de turnkaart: een tweede 9. We hadden een leuk ritme. De dealer was snel en stipt. De spelers waren aan het volgen en anticipeerden iedere slag, net zoals op Wimbledon.

Het spreekt voor zich dat Charlie ook de turn in het donker bet en ik call omdat mijn eer op het spel staat. Het bieden is nu gedaan. We kijken beiden naar de laatste kaart: een dame, waardoor er een dubbel paar op tafel ligt: Q-9-2-9-Q. Mijn koppige zessen werden herleid tot een miezerige 6-hoog! Ik ben nooit goed geweest in tennis! Charlie geeft geen kik…

Hij zegt kalm: “Goede call, ik heb gemist.”

“Hoe slecht?” vraag ik.

Het magische moment is opnieuw aangebroken. Hij heeft niets en ik heb helemaal niets, maar ik hoop toch op een winnende uitslag.

Tennisspelers raken de bal soms volledig verkeerd maar winnen wanneer de tegenstander de bal toch raakt. Ik bedoel dat ik toch nog kan winnen als Charlie een lager pocket paar heeft. Of misschien heeft hij 2c 3c, zoals de gast in het eerste verhaal.

Charlie laat Jh Th zien. Hij heeft een gebroken straight draw. Ik zie een onverslaanbare boer-hoog… Ik schraap mijn keel en zeg “Eum, dat is voldoende, mooie hand.” We moeten beide hard lachen.

Tommy Angelo is een full-time professionele pokerspeler sinds 1990. In 2004 heeft hij een groots, one-on-one, face-to-face, trainingsprogramma ontwikkeld. Gedurende de drie volgende jaren heeft hij 50 cliënten aangenomen. In juni 2006 stopte hij alles om een boek te schrijven. Zijn boek “Elements of Poker” zal uitkomen in oktober 2007. Details over Tommy’s trainingsprogramma zijn te vinden op zijn website: www.tommyangelo.com