Sommige pokerschrijvers dromen van het schrijven van een bestseller. Anderen dromen ervan de finaletafel van het belangrijke toernooi te halen, in gevecht met de legendarische spelers die zo vaak het onderwerp van hun verhalen zijn.

Jim McManus heeft allebei gedaan.

De bron van afgunst voor elke gokbeluste, inktbevlekte stumper die ooit de pokerglorie probeerde te bereiken maar uiteindelijk in het stof beet - en we zijn met velen - beschrijft McManus in detail zijn wilde rit naar de 5e plaats in het hoofdtoernooi van de World Series of Poker in 2000 in zijn 400 pagina's dikke cult-klassieker van voor de poker-boom, "Positively Fifth Steert."

Het boek vormt een hedendaagse voortzetting op het tijdloze "The Biggest Game in Town" van Al Alvarez, het meesterwerk uit de vroege jaren 80 dat nog steeds fungeert als de voorlaatste kaleidoscoop van woorden in de wereld van poker in Las Vegas en al zijn karakters. Maar "Positively Fifth Street" ligt niet ver achter.

McManus heeft een stijl en schrijftrant die hem alleen doet staan en hoewel zijn boek ook eer betuigt aan grote schrijvers van gokboeken die voor hem kwamen, heeft zijn meeslepende herinnering aan het hoofdtoernooi van 2000 aanzienlijke eigen verdiensten.

Toen ik McManus in 2003 op een pokertoernooi in het Hilton hotel van Reno ontmoette, waren een paar dingen overduidelijk - hij is echt een aardige kerel, hij heeft een oprechte passie voor poker en literatuur en hij is nog steeds niet over de bad beat heen die hem in 2000 uitschakelde. Zijn inscriptie op de binnenzijde van het boekomslag zegt het allemaal: "Vouw AV suited tot ik je volgend jaar weer zie."

Hij refereert aan de hand waarin Hasan Habib all-in ging met A4 en McManus callde met de eerdergenoemde AV suited. De dominerende hand van de auteur hield stand tot Habib op de river een 4 hitte en daarmee de eens-van-zijn-leven-race van McManus eindigde met een prijs van $250.000 voor de vijfde plaats en een loei van een bad-beat verhaal om te vertellen.

En het vertellen, dat doet ie. Helaas is zijn smaak voor zure druiven een van de weinige schaduwzijden van het boek. Hij wentelt zich veel te veel pagina's lang in zelfmedelijden, staat zich erop voor dat hij door de toernooileiding een "groot winnaar" werd genoemd en geeft zelfs toe dat de uieindelijke winnaar Chris "Jesus" Ferguson een beetje moe werd van het onderwerp tijdens het wijndrinken aan het kampioenschapsdiner.

De neige andere belangrijke smet op "Positively Fifth Street" is het constant heen-en-weer-schakelen tussen het pokertoernooi en de verslaglegging door McManus van het moordproces inzake Ted Binion, de eigenaar van het gastegevende casino die naar verluidt werd vermoord door zijn vriendin en striptease-danseres Sandy Murphy en haar minnaar Rick Tabish. Vergis u niet, het is een fascinerend proces vol huiveringwekkende details, en een deel van de opdracht van de schrijver terwijl hij in Las vegas verbleef, was om van het proces verslag te doen. Maar wanneer McManus eenmaal een eind komt in het hoofdtoernooi worden lezers verslaafd aan de poker-actie en ervaren ze het laatste nieuws over het proces als reclamespotjes tijdens de grote wedstrijd die je het liefste snel doorspoelt.

Maar toch overschaduwen de kleine tekortkomingen van het boek nimmer het meesleepende verhaal van de auteur terwijl hij het zo'n beetje van de ene dag op de andere van thuispokeraar tot bijna iedereens pokerheld schopt. Op weg gestuurd voor een opdracht voor Harper's, wordt McManus besmet door het pokervirus en gebruikt zijn $4000 voorschot van het tijdschrift en nog wat spaargeld voor het betalen van de deelname aan het hoofdtoernooi.

De dingen worden natuurlijk interessant wanneer hij begint te winnen. Het is een slim, snel lopend en eenvoudig te lezen relaas. Veel pokerkenners zullen zijn positie herkennen; zijn onvermoeibaar studeren van de beroemde pokerboeken, tegen de auteurs waarvan hij spoedig aan tafel in de clinch zal gaan. Zijn eindeloze oefenen op pokersoftware en sponsachtige opzuigen van feedback van iedereen van wie hij denkt dat ie hem kan helpen, inclusief een paar profs-met-grote-naam die hij op zijn reis tegenkomt.

Als pokerspelers moedigen we McManus aan vanaf de zijlijn wanneer hij het tegen helden opneemt als T.J. Cloutier en Daniel Negreanu en terwijl zijn spel net altijd van wereldklasse is, zijn z'n gemoed en wilskracht dat zonder twijfel wel.

Als schrijvers juichen we de stevige literatuurbeheersing van McManus toe, en zijn aangeboren gave om creative pokerverhalen te weven die de invloed tonen van de meest gevierde uitblinkers in het smeden van woorden die het poker kent, maar er niets van stelen.

Hier is een memorabele passage uit een vroeg hoofdstuk: "Op geen enkele manier is poker een socialistische of totalitaire onderneming. Net las financiele markten is het spel een angstwekkend strijdperk waarin geldmanagement, lef en intelligentie zich verenigen om te bepalen wie er ledemaat voor ledemaat afgehakt wordt. Rijkdom wordt geschapen, ego's lopen leeg en bloed wordt verspild."

Als dit soort dichterlijke stijl van pokerverhalen je belangstelling prikkelt, dan moet je "Positively Fifth Street" gewoonweg lezen. Maar zelfs als je een gewone pokerfan bent die van een goed verhaal houdt, zijn de kansen groot dat je niet teleurgesteld wordt.