De eerste keer dat ik ESPN commentator Norman Chad een opmerking hoorde maken over de pocket kings van een speler, vond ik dit erg grappig. De volgende keer vroeg ik mij af of hij het over mij had.

Tijdens de verslaggeving van het Main event in 2007 werd er verslag gedaan van een hand waarin een speler pre flop all in ging met zijn K-K, tegen de pocket Jacks van een andere speler. Voordat de dealer de flop liet zien kwam de speler met de koningen met de uitspraak van de dag, voor een speler die het geld erin krijgt met de beste hand:

“Kom op, blijf een keer staan!”

Chad antwoordde in zijn eigen stijl met:”Hij heeft nog NOOIT gezien dat pocket kings bleven staan?!”

Beide uitdrukkingen waren erg grappig en ik moest er ook hard om lachen. De volgende keer dat ik de exact zelfde hand zag was het echter niet meer zo leuk. Omdat ik tijdens een enorm slechte serie in limit hold’em bijna ging denken dat het onmogelijk was om met mijn pocket kings te winnen. Ze bleven niet meer staan.

Gelukkig folde ik mijn koningen elke keer als er een beetje bewijs was dat ik verslagen was, en dat is ook de moraal van het verhaal. Veel dank gaat uit naar Lee Jones, wiens “Winning low limit Hold’em” een frisse herhaling is van de basis.

Ik loop al warm voor limit hold’em sinds dat ik een baanbrekend artikel van Howard Lederer heb gelezen in de Full Tilt Strategie gids, maar een herinnering van de fundamenten van Jones heeft ook zeker mijn spel beter gemaakt. Gewoon een aantal kleine lessen over het weg gooien van je handen als je achter ligt, hoe oneerlijk het ook mag zijn. En de les dat geld dat je niet verliest net zo veel waarde heeft als geld dat je wint.

Deze avond had ik zeker die wijsheden nodig. Ik ging zitten in de pokerroom van een lokaal casino na een avond hard werken. Ik had $100 gewonnen met een wedenschap op een sportwedstrijd en nog eens $60 in mijn portemonnee. Perfect…. Exact 20 big bets voor aan de $4-$8 hold’em tafel, de grootste tafel die ze op die rustige avond hadden.

Ik ging aan de tafel zitten en kwam er al snel achter dat het een tafel vol alles callende, zonder discipline spelende, lage limiet donkeys waren. Het eerste uur zag en speelde ik weinig echt goede kwaliteitshanden, ik zat achterover en koos mijn momenten. Ik flopte een aantal grote handen in potten met meerdere mensen en bouwde mij stack uit met $60 voordat de koningen- en dus de problemen – begonnen. Ik had al eerder K-K gekregen en die heb ik moeten folden tegen een bet en een raise op een aas hoog flop.

We zaten aal een tijdje met zes man te spelen voordat er drie nieuwe spelers bijkwamen; één jongen van een jaar of 21 die speelde alsof het zijn eerste keer was. De andere twee waren een stelletje dat net van een gala was gekomen; ze zagen er netjes uit, begin 30, de jongen vond dat hij het spelletje erg goed begreep, terwijl zijn dame toegaf nog nooit gespeeld te hebben. Ze ging zitten en kreeg direct een hand, terwijl haar vriend haar tips gaf.

Ik zat in een echt slechte periode, dus ik stond op het punt om mijn bescheiden winst te gaan uit cashen toen ik, op de button, twee zwarte koningen kreeg. De jongen jongen, die UTG zat, had al een raise gemaakt. Er was één caller, en ik re-raisde op het moment dat ik de beurt kreeg. We capte de pot pre flop. Ik had het gevoel dat ik enorm voor lag. De jongen capte de pot vol alleen maar omdat hij het leuk vond.

De flop was verschrikkelijk voor mij – 3-5-6 allemaal harten – en ik zag de jonge jongen het betten opstarten. Hij kreeg direct een raise van de eerste caller. Hier kwam de les van Lee Jones tot uitwerking…vergeet even dat beide speler niet in de pot thuishoren want dat is op dit moment niet rellevant. Het bealngrijkste is dat er duidelijk bewijs op tafel lag dat ik inmiddels verslagen was, of in ieder geval bijna verslagen, en het was dus tijd om op te stappen. De trun breahc tnog een harten en uiteindelijk won de jonge jongen met een flush, hij had A-10 offsuit, met de harten aas. De andere speler verloor terwijl hij op de flop een setje 6-en had. Ik ben op tijd weggegaan.

Je zou kunnen zeggen dat ik niet hetzelfde heb gedaan tijdens de volgende. Deze keer limpte de dame en kreeg ze een raise van haar vriendje. Weer had ik, in late positie, twee zwarte koningen in mijn handen en maakte een re-raise. De jongen capte de pot en de flop kwam vervolgens 8-2-2 rainbow. Zijn vriendin checkte, hij checkte ook en ik maakte een bet. Zij called en hij maakt een raise. Ik weet dat ik nog steeds op hem voor lig. Hij moet iets van J-J of 10-10 hebben, waarmee hij denkt voor te liggen. En zij?? Zij heeft vast bagger maar weet gewoon niet beter. Ik re-raise en beide callen.

De turn is een ogenschijnlijk ongevaarlijke 7. Zij checkt, hij bet en deze keer besluit ik om gewoon maar te callen. Plotseling zette deze blonde dame haar glas witte wijn aan de kant zodat ze de tafel eens goed kon bekijken en stelde de dealer de meest hatelijke vraag ooit gehoord aan een poker tafel.

“Mag ik nog raisen?” vroeg ze vriendelijk.

Raisen?! Ik werd er ziek van. Niet omdat zij het antwoord niet wist, maar meer omdat ik het antwoord kende en omdat ik wist wat het betekende. Dit kon bijna niet slechter. Nu weet ik dat zij mij beat heeft en om de één of andere manier besluit ze slechts te callen en ik zie een 3 op de river vallen. Deze keer bet ze en haar vriendje……maakt een raise! Okay, mijn pocket kings zijn nu officieel naar de klote. Ze hebben mij nu vaak genoeg dwars gezeten deze avond. De muck vroeg om mijn hand, maar mijn gedachten had moeite met los laten.

Maar na een mentale strijd, gingen ze nu, voor de derde keer, deze keer zichtbaar (en dat doe ik zelden) de muck in. De dame callde de raise, dit zullen we maar onervarenheid noemen. Ze kon alleen maar beat zijn door quads 2-en, zelf had ze namelijk 8-8, waarmee ze op de flop al een full house had. Haar vriend liet 3-3 zien, waarmee hij ook een full house had, alleen dan met 3-en. Vergeet niet dat de beste jongen mij zowel pre flop als op de flop nog raisde terwijl hij niet veel outs had. Dat allemaal zonder dat ik in de gaten had dat ik eigenlijk bang moest zijn voor zijn vriendin.

Mijn bankroll voor die avond was er bijna helemaal doorheen en mijn geloof in de poker goden was goed aangetast. Ik was bijna opgestapt voordat ik in de gaten had dat het mijn big blind was en dat ik nog $20 over had. Iedereen folde naar een raiser in vroege positie. Ik keek en zag 6-8 van schoppen. De raiser was tight en ik ging er vanuit dat mijn hand het goed zou doen tegen zijn range.

De flop kwam K-J-5 met twee schoppen, Ik checkte. Ik voelde dat mijn tegenstander niet meer weg zou gaan, ik checkte maar. De turn was een schoppen 4, waardoor ik een gutshot kreeg samen met mijn flushdraw. Ik check-callde in de hoop op een goede river. Maar die kwam blank. Ik check folde met de wetenschap dat ik $8 over zou houden voor een cocktail zodat ik de smaak van die slechte pocket kings goed weg kon gaan spoelen.

Voordat ik weg liep liet de raiser, aan wie ik zo juist mijn laatste donatie had gedaan, zijn hand zien. Uit beleefdheid denk ik. Uiteraard liet hij pocket kings zien en, hoewel hij geen idee had hoeveel outs ik had, was het een bewijs dat pocket kings konden blijven staan.

Deze keer wel.