Om een waarschijnlijk impopulaire positie te verkondigen en te verdedigen, moet je je zaakjes voor elkaar hebben. Je mening met feiten staven, statistieken en andere relevante data zijn de beste manier om je zaak geloofwaardigheid te geven. Een andere factor die helpt is om bij je positie te blijven, zelfs in het aanzicht van de met zekerheid harde kritiek van degenen die met je van mening verschillen.

Helaas doet de auteur van het eigenzinnige pokeradviesboek 'Play Poker Like a Pigeon...And Take The Money Home' geen van beide. Dat is jammer want zowel als journalist als als schrijver die van een deskundig commentaar houdt, vind ik dat de auteur een paar sterke punten heeft wanneer hij de populaire pokerwereld zoals wij die kennen ontleedt - en merendeels neerhaalt.

Dit zou een tamelijk succesvol - bij gebrek aan een betere term - anti-establishment pokerwerk hebben kunnen zijn, maar de auteur verliest zijn geloofwaardigheid - en mijn respect - volledig doordat hij talloze feitelijke fouten maakt en diverse ongegronde claims rondspuwt.

En verder lijkt de vasthoudendheid van de auteur aan "anoniem" blijven - waarvan hij zegt dat het een must is omdat de onthulling van zjn identiteit de ruinering van zijn pokercarriere zou betekenen - het equivalent van het schrijven van politieke propaganda op de muur van een WC. Als je iets controversieels te vertellen hebt, moet je het lef hebben om er je naam onder te zetten.

Ik kocht het boek vanwege zijn eigenzinnige titel en omdat, ik geef het toe, het voor een appel en een ei op een populaire boekenwebsite te koop was. Ik wilde wel eens zien of er iets waargemaakt werd van de belofte van de auteur je het spelletje te leren op manieren waar je waarschijnlijk niet aan gedacht had.

En dat wordt er. Het moet gezegd dat, voor wat ik ervoor heb betaald, dit boek waarschijnlijk de moeite waard is wanneer je sommige van de concepten van Mr. Anonymous en zijn pokerstylismen aanneemt, zelfs wanneer je het niet helemaal met zijn kijk op het spel eens bent.

Hij verkondigt een tegendraadse stijl van poker spelen, redenerend dat als je tegenstanders echt niet inzien waarom jij bepaalde handen hebt gespeeld - niet noodzakelijk hóe je ze gespeeld hebt - ze je dan nooit als speler zullen kunnen plaatsen. Hij beveelt aan om je aan tafel bij tijd en wijle moedwillig als een dombo te gedragen, met dingen als af en toe "per ongeluk" je hand laten zien opdat geraffineerde spelers een nog minder hoge dunk van je zullen hebben.

Veel van de "strategie"-tekst is interessant en door Mr. Anonymous geschreven in een onderhoudende en vaak humuristische toon. Echter, zijn vrijelijke gebruik van gevloek is soms vermoeiend, net als zijn algemene cynisme over poker.

Mr Anonymous zegt dat we zijn lessen moeten vertrouwen omdat hij een aardige boterham heeft overgehouden aan al tientallen jaren volgens zijn eigen regels te spelen, en hij geeft een paar anecdotes die de indruk wekken dat hij aan tafel in de slag is geweest met een paar van de meest herkenbare namen van het poker van de oude school als Doyle Brunson en Puggy Pearson. Hoewel hij zijn naam niet wil geven, verschaft hij wel een e-mailadres met een belofte om op alle redelijke vragen snel te antwoorden.

Dit is allemaal prima totdat hij in analyses en verhalen van recente toernooien en spelers begint te graven en als regel bij elke gelegenheid meerdere feiten fout heeft. Bijvoorbeeld claimt hij dat Greg Raymer met zijn titel in het 2004 WSOP hoofdtoernooi vier miljoen dollar won, terwijl Raymer in feite vijf miljoen verdiende. Hij gaat verder met te zeggen dat Raymer een indrukwekkende 34e plaats behaalde in het volgende jaar, terwijl "Fossilman" in feite als 25e eindigde. Dit mogen kleine foutjes lijken, maar bij elkaar resulteren ze in een hoop verloren geloofwaardigheid wanneer je in de meer intensieve tirades van de auteur belandt.

Zijn meest kolossale blunder was zijn beschrijving van de cruciale hand in het 2003 hoofdtoernooi waarin Chris Moneymaker all-in bluft tegen Sam Farha, waar hij bijna een heel hoofdstuk aan wijdt. Hij heeft voortdurend kritiek op het spel van Farha, in het bijzonder waar Farha, wiens Q-9 hem top pair gaven, de enorme raise van Moneymaker (K-7 met schoppenkoning) alleen maar callt in plaats van all-in te gaan. Met een board van 9-hoog en drie schoppens, beweert Mr. Anonymous dat Farha's hachelijke situatie nog hachelijker werd toen "hartenaas" op de river kwam. Omdat Moneymaker zowel preflop geraised had als op de turn, redeneert onze auteur correct dat een aas voor Moneymaker de meest blufbare kaart in het deck zou zijn om te veinzen, en dat Farha feitelijk geen andere keuze had dan te folden.

Dit zou terechte kritiek zijn wanneer inderdaad hartenaas op de river was gekomen. Maar iets viel me op als vreemd toen ik het verslag van de auteur las omdat ik me dacht te herinneren dat de board ook na de river 9-hoog was. En inderdaad, de dag nadat ik het hoofdstuk las werd deze episode voor de duizendste keer herhaald op ESPN Classic en openbaarde dat de rivercard... harten 3 was!

Het was niet het aas, zoals onze eerdere 'pigeon'(=duif) schrijft. Dit zou de redenen voor Farha om te callen in zekere mate vergroten. Maar wanneer je kritiek gaat leveren op een van de meest memorabele handen die ooit in de pokergeschiedenis op tv zijn uitgezonden, is je feiten juist hebben een absoluut vereiste. Mr. Anonymous zou echt profijt hebben gehad van zowel een redacteur als iemand die de feiten checkt en, hoe meer je leest, wordt het steeds duidelijker dat hij geen van beide heeft gehad.

Dus, meneer Poker Pigeon was al zo'n beetje al mijn aandacht kwijtgeraakt toen ik aanbelandde bij wat andere recensenten beschouwen als zijn wellicht meest controversiele hoofdstuk. Daarin beweert hij dat alle online poker oplichterij is en dat alleen een gek zijn geld in de waagschaal zou stellen op een pokerwebsite. Zijn redenering? Wel, een van zijn vriendjes werd afgezet terwijl hij blackjack speelde op een of andere slonzige buitenlandse speelsite. Dat dus, en toen Mr. Anonymous eindelijk besloot eens een poging te wagen met online poker had hij meer dan twintig opeenvolgende verliessessies, en zijn bad run zou onmogelijk een korte-termijnvariatie kunnen zijn omdat hij nog nooit zo lang achter elkaar zoveel pech had gehad.

Als je het mij vraagt, klinkt dit als één paranoide, uitgesponnen bad beat verhaal. Zonder enig hard bewijs ter ondersteuning - en zonder feiten om zijn andere beweringen te staven - is het moeilijk om deze duif meer dan een paar kruimeltjes krediet te geven.