Een deel van je evolutie als pokerspeler moet niet alleen de voortgang zijn van het maken van juiste beslissingen, maar ook het begrip van het proces waarin je deze beslissingen.

Wanneer je voorbij de basis bent van het kennen van goede start handen, het belang van positie, de pot odds en de overige basisonderdelen, dan zou een groot deel van je spel zich niet moeten richten op wat je precies doet, maar hoe je erover denkt wat je doet.

Deze les heb ik voor een groot deel te danken uit de boekenserie “Harrington on Hold’em. Ik ben er niet van overtuigd dat die drie boeken - $30 per stuk - de klassiekers zijn zoals sommige reviewers denken, ik denk dat er betere bestedingen zijn voor je dollars. Een belangrijk concept dat ik van “Action Dan” heb, is zijn beoordeling dat de grootste blunders die hij spelers ziet maken, het niet overdenken van de situatie is. Hij heeft een zeker aantal handen geobserveerd waarin hij ervan overtuigd was dat de spelers fout niet lag in het callen, raisen, checken of folden, maar dat hij totaal niet nadacht voordat hij handelde. Harrington concludeert dat als je gaat tijd, moeite en geld gaat investeren, wat nodig is om een toernooi te winnen, dat je het jezelf verschuldigd bent een weloverwogen beslissing te maken.

Dit klinkt misschien als een relatieve basisles, maar één ding dat ik te weten ben gekomen over poker is dat hoe meer ik leer, hoe meer ik realiseer hoe weinig ik wist. Het ene niveau van begrip lijkt te leiden naar een ander, wanneer je jezelf begint te verbazen over hoe je ooit iets hebt gewonnen op het vorige niveau.

Ik breng dit punt naar voren aan de hand van een hand die ik onlangs gespeeld heb in een live toernooi, die anders als inconsequent kan worden beschouwd op een groot aantal vlakken. Maar nadat het toernooi geëindigd was realiseerde ik me dat ik nog nooit zo had nagedacht over een gelijke hand.

Dit is hoe het ging: in de middenstadia met blinden van 200-400, limpte een speler die al in veel potten gezeten had vanuit vroege positie. Ik was de grote blind en had nog maar 3,600 over nadat ik de blind gepost had. De limper had zijn stack, door een sessie van geluk en twijfelachtige besluiten naar ongeveer 10,000 weten te brengen. De grootste stack aan onze tafel. Nadat ik hem 2 uur aan mijn tafel heb zien spelen, maakte ik een aantal conclusies over zijn spel: onervaren, ongeïnformeerd, roekeloos en vluchtig. In andere worden, een donkey.

Hij heeft veel potten gespeeld en verhoogd, maar een groot deel van mijn beoordeling kwam uit een eerder hand waarin ik niet betrokken was. Met blinden van 50-100, verhoogde hij naar 300 vanuit vroege positie om vervolgens een all-in re-raise van 2,500 van een super-tight speler te callen. De super-tight speler draaide Q-Q om en de roekeloze donkey liet A-J ruiten zien. Nadat hij deze 3 tegen 1 call maakte en verloor, schudde Meneer Roekeloos zijn schouders en veronderstelde, “Ik had Aas-Boer suited. Ik moest toch wel meegaan of niet?” Niemand reageerde.

Maar nu terug naar de betreffende hand. Nadat hij limpte, folde iedereen naar mij, in de grote blind toe. Ik keek neer op 4-5 schoppen. Ik check en de flop kwam met J-6-5 waarvan 2 harten. Ik checkte en mijn tegenstander verkondigt meteen zijn all-in.

Fantastisch. Wat nu? Er is geen keer geweest dat ik mijn laagste paar met een 4 kicker in de muck zou gooien zonder aarzeling met mijn op het spel staande toernooileven. Maar deze keer, nam ik de tijd om de situatie van alle kanten te analyseren.

Ten eerste, als hij echt wat zou hebben, zou hij dan niet proberen mij uit te melken met kleinere bets met de hoop mijn hele stack te krijgen? Ik realiseerde dat, vanwege zijn voorspelbare spel op dit punt, er geen mogelijkheid was dat hij een grote hand had hier. Hij heeft standaard verhoogd met zijn sterke handen – althans wat hij beschouwde als “sterke” handen – en limpte met suited connectors enz. Zoals mijn vorige voorbeeld benadrukte, wist ik ook dat hij in staat was een grote raise uit vroege positie te maken met A-J, dus ik wist dat hij dat in ieder geval niet had. Dus wat kan hij hebben? Ik probeerde hem op een range te zetten, en ik concludeerde dat het rotzooi was ergens rond de 7-8 off-suit tot 10-Q van harten. Ik was er volledig zeker van dat hij geen paar had.

Dus, wat nu? Omdat ik weet dat ik de beste hand heb, moet ik callen toch? Niet zo snel. Het probleem met mijn hand is, dat zelfs als mijn paar nu goed is, hij vatbaar is voor alle type handen, zelfs de rotzooi waarvin ik denk dat hij vastheeft. Stel hij heeft de 10-Q van harten; als hij precies die 2 kaarten heeft, zou hij 15 outs hebben om me te verslaan (negen harten, 3 vrouwen en drie 10-en), oftewel hij zou ongeveer 60 procent favoriet zijn als ik call. Dat zijn niet bepaald de odds die je wilt hebben met al je chips in het midden

Ik kijk naar mijn tegenstander, waarschijnlijk grotendeels versuft, die een shirtje en een korte broek draagt en zijn ongeschoren snor heeft laten staan en hij begint tegen me te lachen. Dan staat hij op en doet iets in de zin van een Texas twee-stap. Nu weet ik zeker dat hij geen call wilt.

Maar het punt is, ik ben niet in de stemming om eruit geknikkerd te worden. Dit voorbeeld geeft weer dat zelf als het spel gespeeld werd met de kaarten open, je nog steeds te maken hebt met hetzelfde aantal moeilijke beslissingen

Ik muckte mijn 4-5 schoppen, tot opluchting van mijn tegenstander. Hij zei iets in de zin van dat hij een flushdraw had, maar het maakte me niet echt uit of hij de waarheid sprak of niet. Ik heb mijn keuze – en stond erachter – niet gemaakt omdat ik dacht dat ik verslagen was, maar omdat als mijn beoordeling jusit was, ik inderdaad achter stond. Ik stond voor, maar ik koos liever een betere situatie waarin ik mijn toernooi op het spel zette.

Het was een besluit waar ik geen spijt van heb. Ik ben op de finaletafel terecht gekomen en heb mooi financieel mooi gepresteerd terwijl Meneer Roekeloos op de bubble eruit vloog. Hoe hij eruit ging? Hij reraisde mij all-in met K-6 op de grote blind tegen mijn 10-10. Misschien volgende keer, zal hij er een tweede keer over nadenken.