Spytaj przeciętną osobę, co jest ważne, żeby być dobrym graczem w pokera i odpowie Ci ona, że „Hmm, nie wiem. Może posiadanie ‘pokerowej twarzy’”. Przynajmniej ja się z tym spotykam. Ludzie zdają się tak to widzieć. Ale co to tak naprawdę znaczy?

Tradycyjnie posiadanie pokerowej twarzy znaczyło taką minę, która nie zdradzała siły czy słabości, po otrzymaniu kart. Pokerowa Twarz jest synonimem tajemniczości.

To jest twarz, którą powinniśmy zatrzymać, żeby nie dawać innym wskazówek, co mamy właśnie w ręce. Jeśli wyglądamy na szczęśliwych, kiedy mamy dobrą rękę inni będą wiedzieć, że mamy silny układ i będą nas unikać i pasować, kiedy my podbijemy. I podobnie, kiedy wyglądamy na niezadowolonych, mamy złą rękę, nie ma szans abyśmy mogli dobrze kogoś zablefować.

Żeby nie obrazić pokerowych purystów chcę unowocześnić definicję „pokerowej twarzy”. Zanim to jednak zrobię, chciałbym jednak przejść do źródła tego, po co my jako pokerzyści powinniśmy używać twarzy.

My, którzy bierzemy pokera na poważnie wierzymy, że przede wszystkim poker jest po to by zarabiać pieniądze. Tak naprawdę, dobra zabawa i poznawanie innych ludzi może być częścią grania w pokera, ale generalnie poker jest po to by w niego wygrywać. A wygrana w pokera oznacza wygrane pieniądze.

Jak my to najlepiej robimy? Z mojego doświadczenia, są do tego potrzebne zwłaszcza dwa składniki. Pierwszy, oczywiście, aby rozwijać swoje zdolności- uczyć się jak oceniać wartość kart, które dostajesz, rozumieć jak karty, które wychodzą na stół zmieniają wartość Twojej ręki- i rozumieć jak szanse naszej ręki na wygraną zmieniają się w miarę rozwoju akcji w rozdaniu. Podobnie musimy rozumieć jak najlepiej rozgrywać rozdanie przy słabej czy mocnej ręce z odpowiednim zakładaniem się, podbijaniem i pasowaniem. A gdy już ulepszymy nasze zdolności, musimy także nauczyć się jak wykorzystywać słabości i siłę naszych przeciwników- tak, aby zmaksymalizować nasz zysk, gdy mamy mocne karty, a zminimalizować, kiedy mamy słaby układ.

Jednak nasze zdolności to tylko jeden ze składników potrzebnych, aby ciągle wygrywać. Drugi z nich, często prostszy do zdobycia, to jak naszymi zdolnościami grać przeciwko mniej zdolnym graczom. Musimy znaleźć złych przeciwników, którzy zagrają przeciwko nam.

Jest wiele tysięcy artykułów i setki książek na poprzedni temat- i tylko dla Stud’a, ale niestety niewiele jest na ten drugi temat artykułów i książek. A znajdowanie kiepskich przeciwników jest czasem tak ważne jak ulepszanie naszych zdolności pokerowych. I ja sugeruję, że to często sprowadza się do tej pokerowej twarzy, którą ja zdefiniowałem.

Jak widzisz, dla mnie, najlepsza pokerowa twarz to nie ta bez emocji czy poważna maska, noszona by chronić przed odgadnięciem przez przeciwnika, co mam w ręce. Źli gracze, przeciw którym ja chcę grać nie rozumieją swoich kart- oni z pewnością nie mogą mnie zrozumieć. Nie, dla mnie idealną twarzą dla tego, kto gra w pokera jest twarz, która zaprasza niezbyt dobrego gracza by usiadł ze mną- taka twarz, która zachęca nowicjusza, neofitę, nieświadomego i chętnego, aczkolwiek beznadziejnego gracza by dołączył do mnie i zagrał.

Mów co chcesz o wyglądaniu zastraszająco, poważnie czy tajemniczo. Ja chcę wyglądać przyjaźnie, słodko, niewinnie i zapraszająco. Moja pokerowa twarz to uśmiech.

Ashley Adams gra w pokera od 1961r. kiedy nauczył się tego dosłownie siedząc u dziadka na kolanach. Zaczął grać na poważnie w 1993 kiedy Foxwood Resort Casino In Ledyard, Connecticut otworzyło swój poker room. Zazwyczaj można go tam znaleźć na studzie $20/40 albo na $2/5 stole hold’em bez limitów.

Ashley także prowadzi dobroczynne turnieje w pokera, uczy pokera przywatnie na Boston Center For Adult Education, jest częstym gościem w radiu i telewizji ( pojawił się w WBZ-AM, WHDH Channel 7 TV, WGBH-TV, NECN-TV) i wkrótce będzie miał swój własny program radiowy o pokerze.