Wszyscy przez to przeszliśmy. Czujesz złość, przygryzając zęby, kiedy zdajesz sobie sprawę, kiedy Twoje Asy zostały złamane przez jakieś śmieci typu 2-3 nie w kolorze. Zaczynasz zadawać sobie pytania, kiedy frustracja rośnie: „Dlaczego sprawdził moje podbicie przed flopem z takimi kartami & jak to możliwe że trafił dwie pary?”. Kiedy powtarzasz sobie przebieg rozdania możesz tylko złapać się za głowę. Przez Twoje serce i umysł przelewa się gniew, frustracja, zniesmaczenie, wściekłość i totalne zwątpienie.

Klasyczny zwrot: „pokerowa twarz” utwierdza nas w przekonaniu, że poker jest grą z dużą ilością emocji. Zakłada, że będziemy chłodni i nieporuszeni i zachowamy stoicki spokój. Widzimy cały czas graczy wyglądających jak posągi. Twarz ich zakryta jest okularami słonecznymi, czapeczkami, a usta zakrywają rękoma. Ledwo mówią i ledwo możemy się domyślić czy chcą sprawdzić czy podbić. Nigdy otwarcie nie cieszą się ze zwycięstwa, ale też nie rozpaczają po przegranej. Ale to nie znaczy, że są pozbawieni uczuć.

Wszystkimi ludźmi kierują emocję. Psycholog Alfred Adler mawiał, że wszystkie działania ludzi są celowe. Cele naszych działań zawsze sprowadzają się do naszych fizycznych i emocjonalnych potrzeb. Zwykle dążymy aby działać w sposób, który sprawi, że będziemy szczęśliwi, silni, pewni siebie, dumni itd. Unikamy przy tym negatywnych emocji typu frustracja, złość, wstyd i bólu psychicznego. Nasz pokerowy wizerunek jest niczym więcej jak rozszerzeniem nas samych. Przy tym nie ma sposobu, żeby ukazać prawdziwe emocje będące w ukryciu. W innych słowach naszym celem nie powinno być ukrywanie emocji. To nie jest całkowicie możliwe. Zamiast tego powinniśmy skupić te emocje na osiągnięciu korzyści przy stole. Ale przy tym musimy ciągle uważać, aby nasze emocje nie wpłynęły negatywnie na grę.

Jeden z najlepszych graczy wszechczasów Phil Hellmuth zwykle grywa bez ukrywania swoich emocji. Co więcej, jest znany z dramatycznych rozczarowań, kiedy przytrafi mu się pech. „Jestem uczuciowcem, wiesz. Jestem uczuciową osobą”- wyjaśnia. „Czasem, kiedy muszę ukrywam emocje. Ale gram dla radości. Lubię grać z pasją. Kocham tą grę. Tu nie chodzi tylko o zarobek”. Jego zrozumienie własnych emocji pomogło mu stać się jedną z najbardziej rozpoznawanych twarzy w pokerze. Nie chce im zaprzeczyć. Ale stara się je ukryć.

Kiedy zaczynają pokazywać się emocje przy stole, użyj poniższych wskazówek, aby przypomnieć sobie, co powinieneś zrobić w tym rozdaniu. Zachęcam graczy, aby używali żetonów jako amulety. Za każdym razem, kiedy kładziesz amulet na swoich kartach, zatrzymaj się na chwilę i oczyść swój umysł z niepotrzebnych emocji i nie przydatnych myśli. Tak jak gracz koszykówki, który ma w swoim zwyczaju przed wykonaniem rzutu wolnego, wykonać jakiś pomocny mu gest. Za każdym razem oceniaj swoją grę i emocję z poprzedniego rozdania. Takie ćwiczenia pomogą Ci ocenić swoja grę, wyłapać błędy i zobaczyć czy nie potrzebujesz czasem przerwy. Kiedy jesteś zdenerwowany i widzisz, że jesteś na tilcie, zrób coś, aby przezwyciężyć te emocje. Wstań od stolika, zrób sobie przerwę i wyobraź sobie jak odnosisz sukces. Przypomnij sobie, że jesteś zdolnym, rozsądnym graczem. Oczekuj świetności od siebie nie zważając na brak szczęścia i bad beaty, które mogą popsuć Twoje starania. Spraw, aby gniew był Twoim przyjacielem, frustracja zamieniła się w motywację i tym sposobem odniesiesz sukces. Nie walcz z emocjami, kontroluj je!

Oprócz pisania artykułów o pokerze. John jest Narodowym Licencjonowanym Adwokatem. Ukończył studia prawnicze na uniwersytecie West Virginia, a także ma tytuł magistra Psychologii uniwersytetu Lock Haven, Możesz umówić się z nim na spotkanie, podyskutować oraz dowiedzieć się więcej o psychologii w pokerze poprzez skrzynkę mailową carlisle14@hotmail.com