Robię notatki przy pokerowym stole. Niektórzy myślą, że to niegrzeczne. Sami powiedzcie. Siedzę i gram w Hold’ema z długopisem w jednej kieszeni i kartką papieru w drugiej z przekonaniem, że wszystko zapomnę o ile nie zapiszę tego na kartce, która zostanie w mojej kieszeni w drodze do domu. Znajdzie się wśród innych karteczek przyklejonych gdzieś do ściany obok innych, które przez te wszystkie lata zebrałem i na które spoglądam i z których korzystam i przynosi mi to dużo korzyści i wiem wszystko o moich przeciwnikach.

Kupić jajka.

Może to trochę niegrzeczne, a może to dziwne. Kiedy wyciągasz małe karteczki z kieszeni i bazgrzesz po nich, kiedy jesteś w środku rozdania. I wiem, że ludzie czasem zastanawiają się, czy na tych kartkach piszę: „Moe podbija z A-9, a Joe przebija go z J-9 a Curly pokazuje A-J chwile przed tym jak spasuje. Na flop przychodzi A-J-9 z nieważnymi kartami na turnie i riverze. A Curly wspomina coś o idiocie i głupku, a ja nie wiem czy mówi o Moe albo o Joe? A może mówi o sobie. Ciężko to stwierdzić przy pokerowym stole, gdzie niepewność jest zasadą...” i teraz pomyślcie czy to by się zmieściło na takiej małej karteczce?”

Moje notatki są niczym więcej, jak ubezpieczeniem przed moją pamięcią, takim przypominaczem i zapisuję na nich takie rzeczy jak moje odkrycia, kiedy wstaję o 5:30 i jest ciemno, tak więc mamy grudzień, a ja zapisuję, ze muszę kupić film: „Three Stooges” na Gwiazdkę dla mojego siostrzeńca. Dlatego, że jest ciemno na dworze. Tak wiem, ciężko załapać, dlatego wszystko zapisuję.

Poza tym czy bycie pisarzem nie daje mi możliwości, aby być trochę dziwnym? Takim nieszkodliwym odmieńcem jak orbita Plutona. Jedną z moich rutyn jest praca nad niedokończonymi rzeczami nie zważając na otoczenie. Ale staram się być przy tym grzeczny. Tak jak w kolejce w banku. Nie użyję pleców osoby przede mną jako powierzchni do pisania. Albo kiedy gram w Hold’ema nie użyję wielkich płacht papieru zakrywając stół i nie będę prosił dealera o pomoc w zapisaniu przebiegu rozgrywki. Z uwagi na uprzejmość, piszę na kolanie, jednym okiem obserwuję grę, więc nie opóźniam rozgrywki kiedy przychodzi moja kolej. Nie zostawiam śladów tuszu na kartach. Ale nie wszystko idzie zawsze tak gładko, tak jak to się stało pewnego razu.

Siedziałem sobie szczęśliwy z moją czapką i z głową do dołu i nie zauważyłem nowego gracza, który usiadł po mojej prawej stronie, który wysunął przed siebie 3 żetony, aby dostać karty. Te żetony odebrałem jako duża w ciemno, tak więc myślałem, że jestem pierwszy, więc spojrzałem na karty i spasowałem- ups! -nie w swoim czasie. Moje spasowanie spowodowało reakcję łańcuchową zagrań nie w czasie. Przeprosiłem. Kilka rozdań później byłem na dużej w ciemno. Nikt nie podbił. Akcja potoczyła się szybko. Za szybko. Zaskoczyła mnie w środku pisania czegoś. Dealer dał mi werbalnego ‘kuksańca’ i przedstawił mi moje możliwości. Wszyscy musieli czekać zanim odłożę długopis i kartkę i obejrzę moje karty . Po tym jak je zobaczyłem, poczekałem.

Jeden gość, którego wcześniej nie spotkałem dziwnie na mnie spojrzał. Powiedział: „Co u licha robisz tam pod stołem takiego ważnego?”

Jeden z moich kolegów odpowiedział w mojej obronie: „Nie przejmuj się Tommy. On jest idiotą ze wsi. Jest zajęty bo artykuły o pokerze i właśnie teraz to robi.”

Zdziwiony facet chciał wyrównać rachunki, popatrzył na mnie i rzekł: „Naprawdę? Piszesz artykuły o pokerze? Tak jakbyś wiedział coś, czego my nie wiemy. Dobra. Panie Mądraliński. Jaką wielką poradę piszesz teraz?”

Odpowiedziałem: „To artykuł o tym jak ważne jest zwracanie uwagi na to co się dzieje wokół Ciebie”

Tommy Angelo jest zawodowym graczem od 1990 roku. W 2004 r. stworzył innowacyjny zindywidualizowany program nauczania. Przez następne 3 lata miał ponad 50 klientów. W czerwcu 2006 r. porzucił wszystko, żeby napisać książkę. Jego książka „Elements of poker” będzie dostępna w październiku 2007r. Szczegóły o programie nauczania Tommy’ego znajdziecie na jego stronie www.tommyangelo.com