Czytasz ich książki i oglądasz ich DVD i prawdopodobnie widziałeś jak twój ulubiony gracz pokerowy radzi sobie w telewizyjnych turniejach i zwykle ogrywa i panuje na stole przez co tak go podziwiasz.
Ale od czasu do czasu nawet gracz, którego podziwiamy sprawi że zaczniemy drapać się po głowie i zastanawiać... o czym oni myśleli? To świadczy, że nawet gracze światowej klasy są tylko ludźmi i popełniają błędy.
Jednak czasem widzimy bezsensowne bluffy albo decyzje pod wpływem emocji z katastroficznym skutkami typu gra przez Kenny Trana i Scottiego Nguyena w Main Event w 2007 dopiero co pokazanym na ESPN. Mógłbym poświęcić temu całą kolumnę. I tak zrobię następnym razem.
Czasami tak ocena błędów jest łatwa do przeprowadzenia. Nguyen pewnie nie zagrałby za wszystko gdyby tylko wiedział że jego przeciwnik Phillip Hilm ma prawie nutsa. Po prostu miał złego reada. Takie podstawowe bledy są bardziej rzucające się w oczy jeśli chodzi o zawodowców. Błędy w liczeniu pot odds, zerwanie etykiety albo nie trzymanie się zasad są tymi które przykuwają uwagę. W większości przypadków te błędy są pogwałceniem lekcji które dostajemy od naszych ulubieńców.
Aby pokazać te bledy, zabrałem w tym artykule 5 największych telewizyjnych wpadek wśród najlepszych zawodowców z ostatnich kilku lat. Pamiętajmy że nie zaliczamy do nich kiepskich bluffów ani gry na tilcie, tylko rażące bledy w grze.
5. Hachem i jego walety - To może być jedna z najgorzej zagranych rąk w historii finałowych stołów Main Event. Byłem całkowicie zaskoczony, że nie było więcej komentarzy odnoście tego rozdania na blogach ani w magazynach, dopóki w magazynie Card Player nie ukazała się kolumna o tym rozdaniu.
W trzuy osobowej grze z bransoletką i $7,5 milionami jako nagroda, grający pierwszy na finałowym stole Steve Dannenmann otworzył podbiciem z 7-7. Późniejszy mistrz Joesph Hacgem spojrzał w dół i zobaczył J-J na małej w ciemno i po prostu... sprawdził? Zaraz do tego wrócimy.
Co się okazało później zadziałało pozytywnie dla Australijczyka kiedy bardzo solidny Ted Barch wyczuł słabość i zagrał za wszystko za pozostałe kilka milionów z dużego blinda z A-6 nie w kolorze.
Jeśli pierwotnie sprawdzenie Hachema było błędem - a było, jak mógł po prostu sprawdzić, nie mając pozycji przeciwko niedoświadczonemu i nieprzewidywalnemu przeciwnikowi? - co zrobił dalej było jeszcze gorsze. Dannenmann sprawdził zagranie za wszystko Barcha przenosząc akcję do Hachema, który po raz kolejny mając okazję na podbicie... znowu tylko sprawdził! Hachem i Dannenmann postanowili poczekać do końca i walety Hachema utrzymały się i sprawiły że wygrał niezła pulę, eliminując Barcha z turnieju.
Więc w czym tkwi problem zapytacie? Było ich dużo. Po pierwsze walety są zbyt silne w rozdaniu gdzie jest tylko trzech graczy, aby tylko sprawdzić otwierające podbicie. Jeśli Hachem chciał celowo złapać Barch w celu zagrania za wszystko, to powinien przebić Dannenmanna kiedy dostał na to drugą szanse.
jest kilka powodów aby to zrobić: po pierwsze, stało się oczywiste, że miał najlepszą rękę i mógł zgarnąć dużo dead money od Dannenmanna przez zagranie i wyizolowanie go i grę Hades up przeciwko Barchowi. Co więcej mogło by się zdarzyć, że Dannenmann sprawdziłby Hachema all in kusząc amatora do gry przed flopem z zawodowcem zamiast gry po flopie. Jeśli Dannenmann ocenił Hachema na coś w rodzaju A-K albo podobnie mógł zagrać za wszystko w tym miejscu i złapać Hachema.
Jak się stało Australijczyk spotkał sie w finale heads-up przeciwko najgorszemu graczowi na stołach finałowych i łatwo go ograł. Wydawało się dobrym przeczuciem kiedy w przerwie przed heads-up Dannenmann stwierdził że jemu bez różnicy czy wygra czy przegra, byle by odbyło to się szybko. Hachem postarał się o to, ale w jego grze przy finałowym stole można by dużo wymagać.
Bedąc short stackiem przez większość wieczoru udało mu się dojść do największej wypłaty co dla pracownika z rodziną było ogromną ilością pieniędzy. Nawet pomimo tego wymaga się od mistzra aby pokazał na co go stac, a w tym Hachem zawiódł.
4. Seebok czeka najlepsze nuts - Ciągle Joe Sebok jest bardzo niedoświadczonym graczem, ale można się spodziewać przez jego pokrewieństwo i nauki od najlepszych, niespodziewamy się takich błędów od syna Barryego Grensteina.
W 2005 roku podczas finału WSOPa w limit hold'em Sebok trzymając dwa asy z asem dzwonek przebił przeciwnika który trzymał 10-10, Annie Duke ponownie przebiła z J-J i akcja wróciła do Seboka. Niski flop z trzema dzwonkami wyglądać przyzwoicie dla Seboka i jego przeciwnika Luka Neely który trzymał 10 w dzwonku. Duke uniknęła dalszych kłopotów ponieważ jej ręka nie zawierała żadnego dzwonka. Neely check0sprawdzał cały czas a kiedy kolejny dzwonek spadł na river ponownie poczekał. Sebok trzymając absolutnego nutsa poczekał po Neely, oszczędzając mu ostatniego zakładu, który musiałby sprawdzić.
Sebok później twierdził że wierzył ze ma Asa w karo, co wydawało się wiarygodne zwaszywszy na przebieg sytuacji. Ale pomimo, że "próba sprawdzenia: koloru" przy czterech kartach w kolorze mogła by być krępująca, tym razem była to konieczność. Neely odpadł w następnym rozdaniu a po nim wkrótce Seebok ten błąd mógł nie kosztować Seboka turniej, ale mógłby bez niego go wygrać.
Po tym jak zostały odwrócone karty późniejszy wicemistrz Gabe Kaplan spojrzał na rozdanie i wydając dzwine zaskoczenia pytając: "Gdzie zakład na river!?"”
To wszystko co można powiedzieć o tym rozdaniu.
3. Szybko! David Sklansky przegrał wszystko z 5-5. Przegranie żetonów z parą w tzry osobowej grze mogło by się wydawać zrozumiałe dla każdego gracza na świecie, jedynym wyjątkiem byłby Phil Helmuth i David Sklansky, pionierski teoretyk pokerowy który zrewolucjonizował grę przez pokazanie czytelnikom jak "wygrać wszystko" w jego przełomowej książce The Theory of Poker,” i innych tytułach które odniosły sukces.
W rzadkich okazjach kiedy dociera do telewizyjnego stolika, Sklansky twierdzi że najpierw jest graczem, później dopiero autorem i pokazuje że jego geniusz matematyczny nie jest tylko na papierku kiedy przychodzi do pokera.
Więc kiedy widzowie oglądali stół finałowy WPT Borgata Open w 2006 roku, nie było zaskoczeniem widząc Sklanskyego mającego short stacka, ciągle znajdującego aby zdobyć żetony na dzikim i luźnym stole i wspiąć się do finałowej trójki. I wtedy zaczęły się kłopoty.
Kiedy jego stack osiągnął przyzwoity poziom $4 milionów, uznany autor podbił do $4003000 z buttona z 5-5. Bardzo solidna wschodząca gwiazda Chris McCormack spojrzał i zobaczył 10-10 na dużej w ciemno i zagrał za $2 miliony. Po chwili Sklanky postawił resztę żetonów i był prawie bez szans kiedy ab flop spadło 8-10-8 dającemu przeciwnikowi full house.
Ironicznie mogło by się wydawać co odpisał by Ci Sklansky kiedy napisałbyś do niego o poradę turniejową. Musisz rozważyć swoje karty, przeciwnika, twój wkład do puli i inne czynniki. Zwarzywszy na to wszystko Sklansky pewnie powiedziałby ze należy spasować.
Zacznijmy od kart, Gdyby w tym przypadku miał A-K nikt nie kłóciłby się że tak szybko postawił żetony. Big Slicka najlepiej się gra widzą wszystkie 5 kart i jest dużo rąk, z którymi przeciwnik ógłby przebijać a które A-K dominuje. Byłoby ciężko odpuścić z A-K dopóki nie ma poważnych wskazań że jest zdominowane (powiedzmy dwóch graczy przed Toba przebija się). Jednak Sklansky miał niską parę które jest tylko niewielkim faworytem albo dużym underdogiem dla każdej ręki z która przeciwnik mógłby przebić.
Teraz przeciwnik. jeśli oglądałeś relację było oczywiste że McCornack był klasowym zawodnikiem, nie bojącym się zagrać przeciwko grającemu loose chip liderowi Markowi Bewhouse. Był bardzo solidnym graczem. Newhouse wygrał heads-up tylko dlatego że miał niesamowity ciąg dobrych kart - i przebicia McCormacka powinien być traktowany z większym szacunkiem prze Newhousa. McCormack wiedział że Sklansky jest graczem super tight więc jego zakres rąk otwierających była ograniczona bardziej niż każdego innego gracza na buttonie w grze trzy osobowej. Wiedział, że Sklansky miał rękę ale pomimo tego postanowił przebić go.
W końcu ilość żetonów. Sklansky poświęcił tylko 10 jego stacka na podbicie a miałby wystarczająco dużo gdyby zrzucił. Pewnie nikt nie wygrał zrzucają małe pary ale osobą która powinna to zrobić był David Sklansky.
2. Phil Ivey H.O.R.S.E jego sprawdzenie wygląda jak donka -- Na początku zauważmy że podczas WSOP $50,000 buy-in H.O.R.S.E. w 2006 roku stół finałowy był uznawany za najbardziej spektakularny pokazywany w telewizyjnych relacjach pokerowych. Jeśli kiedykolwiek zechcesz nauczyć się jak wygląda taka gra, upewnij się że zobaczysz relacje z tego turnieju. było dużym zaskoczeniem że organizatorzy w 2007 roku wybrali w mixed-games i zabrali szansę widzom na udział w tym wielkim wydarzeniu no-limit.
Przypomnijmy wszystkie godne zapamiętania wydarzenia - Doyle Brunson’s zrzuca Q-Q na niskim flopie przeciwko Chipowi Reese’s podbijającemu z K-K, Ivey pasuje A-K w kolorze do przebicia Reese’s z A-A – ale było też kilka błędnych godnych odnotowania.
Pierwszym jest sprawdzenie za wszystko Ivey'a z A-10 nei w kolorze przeciwko Dewey Tomko i jego Q-Q. Ivey otworzył podbiciem z wczesnej pozycji a Tomko znaczący ale nie desperacki short stack nie bał się zagrania za wszystko. To nie był szybki call bazujący na zobowiązaniu do puli, Tomko miał wystarczająco żetonów aby nie dawać Iveyowi 2-do-1 przy sprawdzeniu.
Po chwili przemyśleń Ivey stwierdził. " Nie widzę możliwość zrzucenia tego" i zaczął sprawdzać. Damy Tomko utrzymały się i podwoiły go. Przypomina to widziane często w Internecie sprawdzenia pierwotnego podbijającego, który sprawdza zagranie all-in bez konkretnego powodu, innego niż aby udowodnić że nie podbijał z kiepską kartą.
Nie widział jak mógłby to zrzucić? Moje pytanie, ja mógł TEGO nie zrzucić? Dla jednych A-10 nie jest za dobra kartą na wczesnej pozycji. Co więcej nie jest to najlepsza karta kiedy trafimy na przebicie i ostatecznie A-10
jest naprawdę kiepska kiedy to podbicie pochdzi od gracza najbardziej tight. Nie ma żadnej ręki o jakiej pomyślelibyście z którą Tomko by tak zagrywał a która nie dominowała by A-10. Możesz pomyśleć, że najgorszą jest A-Q aby tak zagrać a wszystkie inne dawał by co najmniej w przewadze 3-do=1 na Ivey. Haj Ivey mógł nie ocenić tego będąc uważanym za jednego z najlepszych.
Jak odwrócono karty Brunson popatrzył ze zdziwieniem i zapytał: "Co myślałeś że pokaże Ci A-9?". Ivey odpowiedział że chciał zobaczyć parę 8 ale nawet to nie przemawia za sprawdzeniem.
1. David Singer’s i jego “continuation” bet – z tego samego finałowego stolika H.O.R.S.E. To rozdanie jest najbardziej przemawiającym za drapaniem się po głowie w historii telewizyjnego pokera. Tu naprawdę zaczynasz się zastanawiasz jak Singer przetrwał przez te kilka dni aż do finałowego stolika.
Z short stackiem Doylem Brunsonem na dużej w ciemno, Singer otworzył podbicie z K-10 nie kolorze z późnej pozycji. Późniejszy mistrz Main Event Jim Bechtel zobaczył A-Q na małej w ciemno i po chwili myslenia nad przebiciem postanowił sprawdzić. Brunson zrobił swoją firmową minę i powiedział "A niech mnie" i wrzucił resztę swoich żetonów z J-6 off.
Na flopie nahwyższa była dama i Bechtel poczekał i w tym miejscu Singre nie mając nic nawet drawa... natychmiastowo podbił $150,000 w pulę boczną. Bechtel spojrzał zdziwiony i rozgniewany, potem podbił wystarczająco aby postawić Singera na all in po czym Singre spasował. Damy utrzymały się, Bechtel zabrał pulę a Brunson został wyeliminowany.
Widzowie i komentatorzy dziwili się co myślał Singre kiedy robił "Continuation bet". Komentator ESPN Norman Chad nazwał to ci ciekawskim betem a widzowie do tej pory są ciekaw. Chciałby mieć sposobność i zapytać Singera co myślał kiedy odpalił na flopie. Z drugiej strony nie wiem co by mi odpowiedział co miało by jakiś sens.
jest lista dlaczego miałby tego nie robić. oto ona: po pierwsze Singer nie miał nic, nawet drawa, i podbijanie zabrało mu możliwość obejrzenia darmowej karty aby trafić pozostałe trzy outy' po drugie, nie było w puli bocznej żadnych pieniędzy, po trzecie niebezpieczny gracz był na all-in z dużego blinda (i nazwanie Doyla niebezpiecznym jest dużym niedoszacowaniem) i wyeliminowanie kogoś oznaczał skok o $60,000 w pli nagród dla pozostałych uczestników, co powinno przemawiać do Singera, który też miał mało żetonów i ostatecznie skończył an 6 miejscu. Składając to w całość to najbardziej dziwaczne zagranie od tzw. profesjonalisty.
| Komentarz | tłumacz |
