Z $50,000 w grze, Mark Sherman przedarł swoje karty na pół, zanim zakończyło się podbijaniem, ale i tak zgarnął pulę. Zdarzyło się to w 1958 r. gdy film kosztował 50 centów, autostrady były nowym wynalazkiem, a ja byłem najwyżej płodem. Artichoke Joe miał "Piekielne Anioły" przy barze, papierowe karty przy stołach, a dobierany poker bez limitu był jedyną grą w mieście.

Prawie każdy pokerzysta w Bay Arena zna Marka Shermana. Trzyma on ciągle zwiększający się rekord próśb o wymianę talii. Może wyglądać na marudę, tak jak gdy spotkałem go 3 lata temu. Wkrótce jednak przekonałem się, że pozorem zrzędy kryje się dobre serce. Jego wyraziste brwi i ostry głos łączą się z szybkim uśmiechem i głośnym śmiechem. Tak, ten gość jest w porządku.

Spotkałem się ostatnio z Markiem, aby usłyszeć całą historię o legendarnym rozdaniu w LowBall. Jego entuzjazm namalował wyraźny obraz czasu i miejsca, którego już dawno nie ma.

"Kiedyś, w późnych latach 50-tych," przypominał sobie, "Artichoke Joe's był tylko marną spółką, zachodnim barem, z różnymi rzeczami prosto z zachodu, niczym w muzeum. Było tylko 7 stołow do pokera. Dwa stoły miały kraty więzienne wokół, które Joe kupił gdy zamknęli starą Hall of Justice."

"Prawie każdy pakował kawałek. Była nawet wieża obserwacyjna na zewnątrz, gdzie uzbrojony pracownik spoglądał i chronił klientów wracających do swoich samochodów o 2 w nocy, po zamknięciu."

"W każdy czwartek, piątek i sobotę, to miejsce było pełne! Nie można było się tam ruszać. Głośno, szalenie i kolorowo. To naprawdę było coś innego. Naprawdę."

"Stawki w ciemno wynosiły $5-$5-$10," przypomina sobie Mark, "ale to było bez znaczenia tej nocy, bo Nick Sahati dawał $400 w każdym rozdaniu, tak więc $800 było minimum do otwarcia. Nick miał ponad $50,000 w żetonach przy stole. Ja byłem jedynym graczem blisko tego. Miałem jakieś $25,000."

"Tackhammer otworzył za $1,100. Nick przebił do $4,500. Czterech z nas zostało w rozdaniu. Ja byłem na pierwszej pozycji, dobierając jedną kartę do "Roweru" (Bicycle). Teraz nazywają to "Kołem" (Wheel). To najlepszy możliwy układ w LowBallu: 5-4-3-2-as. Nick był w lepszej pozycji, grał na kocu. Wszyscy z nas dobrali po jednej karcie."

"Po dobraniu spojrzałem bardzo szybko na kartę którą wziąłem. Złapałem dwójkę, która dała mi Rower. Wtedy, w Północnej Kalifornii można było zrobić Check-Raise z czymkolwiek, gdyż zasada "siedem lub lepiej" jeszcze nie przebyła swojej drogi na północ z okolic Los Angeles.

"Byłem trochę po trzydziestce i bardzo emocjonalny, nawet bardziej niż teraz, jeśli jesteś w stanie to sobie wyobrazić. Tak więc trochę zagrałem. Zrobiłem zbolałą minę i zgiąłem karty wokół rąk. Przeklinałem jak szalony i wtedy przedarłem karty na pół i zawołałem 'Czekam!' "

"Dwóch pozostałych gości poczekało i wtedy była tura Nicka. Nadął się i powiedział 'Teraz oddzielimy mężczyzn od chłopców.' Wtedy wszedł all-in. Ja wrzuciłem całe swoje $25,00 aby sprawdzić. Reszta spasowała."

"Nick prawie spadł z krzesła gdy sprawdziłem. Pokazał swoją rękę: 8-5-4-2-as. Ja powiedziałem "ja mam Rower." i odwróciłem swój układ 5 kart, który właściwie był w 10 częściach."

"Cały bar ogarnęło szaleństwo. Artichoke podszedł do stołu..."

"Artichoke?" zapytałem.

Głos Marka trochę się podniósł, "Artichoke Joe! On prowadził interes aż do wczesnych lat 90-tych. Czy Ty nic nie wiesz?"

"No cóż, wiem, że trzeba być bardzo silnym, aby podrzeć Rower na pół. Czy Artichoke jeszcze jest w okolicy?"

Mark zaśmiał się. "Ta, jeszcze daje radę. Właśnie miał imprezę z okazji 85-tych urodzin. Tak więc Artichoke podszedł i zapytał czy mam wszystkie dziesięć części. Ja powiedziałem, że oczywiście. Wtedy Artichoke kazał mi chwilę poczekać i poszedł do telefonu."

"Artichoke zadzwonił do Cliffa w Oaks Club, aby wymienić poglądy. W międzyczasie stary Nick Sahati szalał z nerwów."

"Cliff zapytał Artichoke'a czy wszystkie części kart pasują do siebie. Joe powiedział, że tak. Cliff wtedy zgodził się z Artichokiem, że moja ręka jest żywa."

"Joe podszedł do stołu i podjął decyzję. Moja ręka gra i wygrywam uczciwie pulę."

Zapytałem, "Kiedy darłeś swoje karty, nie martwiłeś się, że mogą uznać Twoją rękę za martwą?"

"Nawet o tym nie pomyślałem," powiedział Mark. "Miałem najlepszy układ, każdy to widział." Wtedy zaśmiał się i dodał "Ale to była tylko jednorazowa sytuacja, następnego dnia Artichoke Joe wydał nowe zasady co do postępowania z kartami."

Ludzie tacy jak Mark Sherman są jak wehikuł czasu. Możemy tylko słuchać. Dzięki, Mark za tę podróż.

Tommy Angelo jest pełnoetatowym profesjonalistą w pokera od 1990 r. W 2004 r. stworzył obszerny program treningowy "twarzą w twarz". Przez następne trzy lata zdobył 50 klientów. W czerwcu 2006 r. skupił się na napisaniu książki. "Elementy Pokera" wyjdą w Październiku 2007 r. Szczegóły na temat programu treningowego Tommy'ego można znaleźć na jego stronie: www.tommyangelo.com